Kiraz ve Armut Ağacı Pipolar

Kiraz ve armut ağacı pipolar, funda kökünün pipo dünyasına hâkim olmasından önce Avrupa tornacılarının elinin altındaki en makul çözümdü. Kil kırılıyor, lüle taşı pahalıya geliyordu; buna karşılık bahçeden ya da ormandan gelen meyve ağacı kütükleri hem bol hem de ayak tornasında rahatça biçim alacak kadar yumuşaktı. Bu iki ahşap, briarın yükselişinden sonra da tümüyle sahneden çekilmedi.

Briar Öncesinin Ahşapları

Şimşir, kayın, akçaağaç ve kiraz, on sekizinci yüzyıldan itibaren Fransız Jura bölgesinde işlenen ağaçlar arasındaydı. Bölge zaten bir tornacılık merkeziydi: tespih, düğme, kaşık ve kutu yapan atölyeler için pipo, eldeki tezgâhla üretilebilecek bir ürün daha demekti. Anlatılana göre on dokuzuncu yüzyılın ortasında Saint-Claude çevresindeki tornacılar hâlâ büyük ölçüde bu yerli ahşaplarla çalışıyordu. Briar devrimi ve Saint-Claude maddesinde anlatılan geçiş tamamlandığında meyve ağaçları ikinci plana düştü; çünkü briar hem ısıya daha dayanıklı hem de çok daha uzun ömürlüydü.

Kiraz geleneğini kurumsallaştıran isim Eugène-Léon Ropp oldu. Ropp, 1869'da yabani kiraz piposu için bir patent aldı ve ertesi yıl Vosges dağlarındaki Bussang'da bir atölye kurdu. Üretim 1893 dolaylarında Baume-les-Dames'a taşındı; marka, Birinci Dünya Savaşı'nın hemen öncesinde İngiltere ve sömürgelerinde A. Frankau & Co. eliyle dağıtılmaya başladı. Firma zamanla briara da yöneldi, ama kiraz pipolar 1991'deki kapanışına kadar Ropp'un imzası olarak kaldı. Marka adı sonradan başka bir Fransız üreticinin, Cuty-Fort'un elinde yeniden kullanıma girdi.