Briyar Devrimi ve Saint-Claude

Briar devrimi, 19. yüzyılın ikinci yarısında funda kökünün (briar) pipo yapımının başlıca malzemesi hâline gelmesine ve birkaç on yıl içinde kil ile lüle taşını gündelik kullanımdan büyük ölçüde silmesine verilen addır. Bu dönüşümün merkezi, Fransa'nın Jura Dağları'ndaki Saint-Claude kasabasıdır: İlk briar pipoların burada üretildiği kabul edilir ve kasaba bugün de "pipo yapımının dünya başkenti" unvanıyla anılır.

Tornacılar Kasabası Saint-Claude

Saint-Claude, briarla tanışmadan çok önce ahşap tornacılığıyla ünlü bir zanaat merkeziydi; kayıtlara göre 1811'de kasabada 500 dolayında tornacı çalışıyordu. Hazır bir usta kadrosu ve köklü atölye geleneği, kasabayı yeni malzemenin gerektirdiği üretim ölçeğine önceden hazırlamıştı. İlk briar piponun kesin tarihi bilinmemekle birlikte kaynaklar 1850'leri, çoğunlukla da 1854 veya 1856 yıllarını işaret eder. Dönüşümün hızı çarpıcıdır: 1892'ye gelindiğinde kasaba ve çevresindeki 66 atölyede 2.300 pipo işçisinin çalıştığı kaydedilmiştir.

Korsika Efsanesi

Briarın pipo malzemesi olarak nasıl keşfedildiğine dair kesin bir kayıt yoktur. Anlatılana göre Napolyon Bonapart'ın memleketini görmek için Korsika'ya giden bir Fransız zanaatkâr, lüle taşı (meerschaum) piposu kırılınca yerel bir ustaya adada bolca yetişen funda kökünden bir pipo yaptırmış; malzemenin dayanıklılığı da böylece fark edilmiş. Bu hikâye kaynaklarda doğrulanamayan bir rivayet olarak aktarılır. Kesin olan, ham maddenin coğrafyasıdır: Funda ağacı (Erica arborea) Akdeniz havzasında, Fransa'dan Yunanistan'a, İspanya'dan Cezayir'e uzanan geniş bir alanda yetişir.