Eski Dunhill ile Yeni Dunhill: Briyar, Kumlama ve Ağızlık Tartışması

Eski Dunhill ile yeni Dunhill karşılaştırması, briar pipo koleksiyonculuğunun en uzun ömürlü tartışmalarından biridir. İddianın özü basittir: Erken damgalar taşıyan pipoların daha iyi odundan yapıldığı, sonraki kuşakların aynı düzeye ulaşamadığı ileri sürülür. Tartışmanın klasik metni, koleksiyoncu ve bayi R.D. Field'ın 1983 güzünde Pipe Smoker dergisinde yayımladığı karşılaştırmadır; Field, camianın kanaatini olduğu gibi aktarmak yerine üretimde neyin ne zaman değiştiğini sıralayarak konuyu ele alır. Aradan geçen kırk yılı aşkın sürede tartışma kapanmamıştır.

Koleksiyoncunun Üç Dönemi

Koleksiyoncular üretimi kabaca üç döneme ayırır. Sapında patent numarası bulunan pipolar "patent dönemi" sayılır; kayıtlara göre bu uygulama 1905'te başlamış, 1954'te sona ermiş ve 1955'ten sonra üretilen pipolarda patent numarası kullanılmamıştır. İkinci dönem 1955-1968 arası, üçüncüsü 1968 sonrasıdır. İkinci el (estate) piyasasında patent dönemi örneklerine gösterilen ilgi, öteden beri diğer iki dönemin üzerindedir. Damgaların bu kadar belirleyici olması, ayrıntılı Dunhill tarihlendirme kılavuzlarının başlı başına bir literatüre dönüşmesini de açıklar.

Briar Kaynaklarının Değişmesi

Erken dönemde her bitiş için ayrı bir briar kaynağı ayrılıyordu: Düz yüzeyli Bruyere ve Root için İtalyan odunu, kumlanan Shell için Cezayir odunu, Tanshell için Sardinya odunu kullanılıyordu. Anlatılana göre işlenen köklerin yaşı ortalama altmış ile yüz yıl arasındaydı.

1960'larda bu düzen bozuldu. Cezayir'den gelen odun, ülkedeki bağımsızlık savaşının (1954-1962) ardından seyrekleşti; İtalya'nın kendi briarını yurt içindeki üreticilere ayırdığı da aynı yıllara ilişkin kayıtlarda geçer. Bir bitişe tek bir kaynağı ayırma alışkanlığı böylece sona erdi ve firma ağırlığı Yunan briarına verdi. Yeni odun daha sert, daha hafif ve daha düzgün damarlıydı; buna karşılık kökler küçük ve kusurluydu, bu yüzden fire arttı.