19. Yüzyıl Pipo Harmanları: Tağşiş ve Tarif Kitapları

19. yüzyıl pipo harmanları, bugünün kullanıcısının bildiği tütünlerden yalnızca kesim ve ambalaj bakımından değil, bileşim bakımından da ayrılır. O dönemin ticari pipo tütünlerinde nelerin bulunduğuna dair bilgilerin önemli bölümü, tüketiciye değil doğrudan imalatçıya seslenen ticaret el kitaplarından gelir. Bu ciltler yaprağın nasıl tatlandırılacağını, kokulandırılacağını ve renklendirileceğini tarif ederken, satır aralarında dönemin kalitesiz yaprakla ne ölçüde boğuştuğunu da belgeler.

Tağşiş Sorunu ve İlk Denetimler

Tütüne yabancı madde karıştırılması Britanya'da 19. yüzyıl boyunca ciddi bir vergi ve tüketici sorunu sayıldı. Vergi dairesi 1842'de Londra'daki Broad Street merkezinde, tütün ürünlerindeki tağşişi önlemek amacıyla küçük bir laboratuvar kurdu; başlangıçta bu iş neredeyse tek bir memurun, George Phillips'in üzerindeydi. 1851'de Thomas Wakley'in The Lancet adına kurduğu, analizlerini Arthur Hill Hassall'ın yürüttüğü Analitik ve Sıhhi Komisyon ise ekmekten şekere, biberden kahveye uzanan bir dizi tüketim malını mercek altına aldı; tütün de bu listedeydi. Kamuoyunda biriken baskı 1860'ta ilk tağşiş yasasını, 1872'de ikincisini ve 1875'te Gıda ve İlaç Satış Yasası'nı getirdi. Vergi laboratuvarının görev alanı da bu süreçte gıdadan içkiye yayıldı; 1894'te gümrük laboratuvarıyla birleşerek resmî Government Laboratory hâline geldi, 1897'de ise bu iş için yapılmış yeni binasına taşındı.