Rusya Pipo Markaları Dizini

Rusya Pipo Markaları Dizini, Rusya'da üretilmiş ya da Rus yapımı olduğu kayıtlara geçmiş pipo adlarını alfabetik sırayla bir araya getirir. Ülkedeki pipoculuk büyük ölçüde fabrika üretimine değil, birkaç ustanın çevresinde toplanan küçük atölyelere dayanır; Sankt-Peterburg bu ağın merkezi sayılır ve usta-çırak ilişkisi kuşaklar arasında belirleyici olmuştur. Aşağıdaki girdiler yalnızca kayıtlı olguları özetler, kaynakların suskun kaldığı yerler açıkça belirtilmiştir.

Markalar

• Boris Starkov — Kayıtlarda yalnızca marka adı ve pipolarına ait bir görsel derlemesi bulunmaktadır. Ustanın çalışma dönemine, atölyesine ya da üretim yöntemine ilişkin bilgi belgelenmemiştir.

• Fyodorov — Kayıtlarda yalnızca ad geçer; markanın ustasına, yerine ya da dönemine ilişkin herhangi bir bilgi bulunmamaktadır.

• Grigoriev — Sankt-Peterburg'da çalışan Andrey Grigoriev'in (d. 1982) pipoculuğu bir mühendislik mesleğinin yanında, 2004'te hobi olarak başlar. Belirleyici dönemeç, iki yıl sonra yüksek sınıf pipolarıyla tanınan Viktor Yashtylov ile tanışmasıdır; 2010'dan başlayarak ustanın atölyesinde çırak olarak çalışır ve onun yöntemleriyle biçim anlayışını benimser. Kendi imzasını taşıyan pipoları bu çıraklığın ardından ortaya çıkar.

• Java — Java, Rusya'da Yava adıyla anılan aynı adlı tütün şirketi için üretilmiş bir pipo markasıdır; dolayısıyla bir usta atölyesinden çok tütün sanayisine bağlı bir addır. Şirketin kökeni 1856'da Moskova'da kurulan tütün fabrikasına dayanır. Pipo üretimi bir dönem kesintiye uğramıştır. Pipedia kaydı şirketin 1894'ten sonra British American Tobacco'nun Rusya kolu olarak anıldığını söylese de bu tarih tutarsızdır: BAT 1902'de kurulmuş, Yava fabrikasındaki kontrol hissesini 1991'de almıştır.

• Kharlamov — Aleksey Harlamov (Kharlamov), Rusya'da düzenlenen ilk pipo yapımı yarışmasının galibi olarak tanınan bir ustadır. Aynı zamanda heykeltıraş ve ahşap oymacısı olan Harlamov, geleneksel biçimlerin yanında freehand formlar da üretir. Timsah, iguana, pangolin ve bambu gibi motiflerin işlendiği yoğun oymalı pipoları yalnızca sipariş üzerine yapılmıştır.

• Kiselyov — Marka adı dışında belgelenmiş bir ayrıntı yoktur.

• Looshin — Marka, Yevgeni Luşin (Евгений Лушин) adlı Rus ustanın imzasını taşır. Kaynaklarda ustanın çalışma dönemi, atölyesi ya da üretim anlayışına dair ayrıntı yer almaz; geriye yalnızca pipolarının görselleri ve adı kalmıştır.

• Mr. Pipes — Mr. Pipes, Rus usta Mihail (Mişa) Revyagin'in markasıdır. Ustanın adı pipo camiasında önce internette dolaşan bir çalışma videosuyla, ardından pipo yapımcılarının bir araya geldiği forumlarda duyulmuştur. Kaynaklarda ustanın eğitimine ve atölyesinin geçmişine ilişkin bilgi eksiktir; buna karşılık pipolarının işçiliği övgüyle anılır.

• PS Studio — P. S. Studio pipolarının tasarımı Vladimir Grechukhin imzasını taşır; üretim, onun gözetiminde çalışan iki usta tarafından yapılır. Sankt-Peterburg'da kurulu atölyede Grechukhin pipo yapımına 1970'lerde, briarın güç bulunduğu bir dönemde başka ağaç türleriyle çalışarak başlamış, kısa sürede ülkenin önde gelen ustaları arasında sayılmıştır. Pipolar elde oyulur, düz ya da kumlanmış yüzeyle bitirilir; ağızlıklar çubuktan çıkarılır ve boynuz, şimşir ya da siyah palmiye gibi ince süs parçalarıyla tamamlanır. Kimi örneklerde boynuz görünümlü akrilik bileziklere ve elde kesilmiş vulkanit ağızlıklara rastlanır.

• Sergey Cherepanov — Sergey Çerepanov pipo yapımına görece ileri bir yaşta başlamış, Mihail Revyagin ile Viktor Yashtylov'un deneyimlerini paylaşmasıyla mesleği öğrenmiştir. Şehir dışındaki kendi atölyesinde yılda yaklaşık yüz pipo üretir ve serbest biçimlere eğilim gösterir. Malzeme olarak Mimmo ve Mino briarını, daha seyrek olarak Jaume Houm briarını; ağızlıklarda ise Alman ve Japon ebonitini kullanır. Kendi içiciliğinde küçük boyutlu, elde rahat duran pipoları ve sade Virginia tütününü tercih ettiği bilinir.

• Shaydullin — Fidel Şaydullin'in ölçütü iç mühendisliktir: pipo temizleyicisinin, ağızlık ucundan haznenin dibine kadar pipo sökülmeden geçebilmesi gerekir. Yunan ve Cezayir briarının yanında bataklık meşesiyle çalışmayı sever; ağızlıklarda Alman ve Japon vulkaniti ile kumberland kullanır. Kendi anlatımına göre pipoculuk onun için geçim yolu değil ciddiye alınmış bir uğraştır ve bugüne dek yaklaşık 250 pipo yapmıştır.