Barney Suzuki
Barney Suzuki, Japonya'daki pipo çevrelerinin uluslararası camiayla kurduğu bağın en görünür adıdır. Barnabas T. Suzuki, kayıtlara göre 1938'de ülkenin kuzeyindeki Hokkaido adasında doğdu. Taşıdığı Hristiyan adı aile geçmişinden gelir: dedesi, İngiliz Kilisesi adına çalışan bir Japon misyonerdi. Aynı geçmiş, ileride kuracağı bütün yurt dışı temaslarının dayanağı olan İngilizce yetkinliğini de açıklar. Koleksiyonculuk, tütün tarihi araştırmacılığı ve kulüp yöneticiliği onun adını üç ayrı alanda birden anılır kılmıştır.
İş hayatı ve pipoyla tanışma
Öğrenimini, Cizvitlerin 1913'te Tokyo'da kurduğu Sophia Üniversitesi'nde uluslararası ilişkiler ve yabancı ülke incelemeleri alanında tamamladı. Mesleğe, kayıtlara göre Japonya'nın ilk yarı iletken üreticisi olan şirkette başladı; buradaki asıl işi dış ticaret biriminin kurulmasıydı. 1960'lardan başlayarak Avrupa ile Amerika arasında sürekli yol alması bu görevin sonucudur. 1975'te şirketten ayrılıp kendi ihracat işini kurdu, Japon yarı iletkenlerini ve elektronik bileşenlerini önce İsveç pazarına, sonra Kuzey Amerika'ya ulaştırdı.
Pipo da bu iş seyahatlerinin arasından çıkmıştır. Anlatıldığına göre 1965'te İsveç'teki bir görüşmede karşısına pipo içen bir başmühendis çıktı; dönüş yolunda Kopenhag Havalimanı'nda tütünle birlikte birkaç Stanwell pipo aldı ve ilkini uçakta içti. 1967'de evlendiği Tamiko'nun ona verdiği ilk hediye bir Savinelli Oom Paul'du; aynı dönemde Ginza'daki Japon pipo içicileri kulübüne üye oldu.
İskandinav işçiliğiyle asıl tanışması yine Kopenhag'da, Pipe-Dan'da gerçekleşti. Dükkânın İngilizce kataloğu, dönemin Danimarkalı ustalarını yakından izlemesine imkân verdi. Baş tasarımcı Gert Holbek'in işleri ilgisinin merkezine yerleşti ve Suzuki yıllar boyunca Holbek imzalı örnekleri biriktirdi.
Kulüpler ve uluslararası görevler
Kulüp kayıtlarına göre Japon kulübü 1973'te Saint-Claude'da yapılan ikinci Dünya Pipo İçme Şampiyonası'na bir ekiple katıldı; üçüncü şampiyonanın 1976'da Tokyo'da düzenlenmesi bu katılımın ardından kararlaştırıldı ve Suzuki organizasyonun düzenleme kurulunda görev aldı. 1980'de, merkezi Paris'te kurulmuş olan Comité International des Pipe Clubs'ın (CIPC) başkan yardımcılığına getirildi. 1984'te kurulan L'Académie Internationale de la Pipe'a 1990'da ömür boyu üye seçildiği, aynı dönemde Saint-Claude'un pipo ustaları loncasına da davet edildiği aktarılır. 2004'te otuz kadar yerel kulübü çatısı altında toplayan Japonya Pipo Kulübü'nün başkanlığına seçildi. Bu görevler, pipo kulüplerinin tarihi içinde Japonya'yı görünür kılan bağlantı noktalarıdır.
Aracılık rolü ve araştırmacılığı
Suzuki'nin camiaya bıraktığı en somut iz, Japon pipo yapımının yurt dışına açılmasında üstlendiği aracılıktır. 2000'li yılların başında Amerikalı pipo tüccarı Sykes Wilford temsil edebileceği Japon ustaları arayınca devreye Suzuki girdi: adaylarla kendisi görüştü, seçtiği isimleri önerdi ve Wilford Japonya'ya geldiğinde tercümanlığı üstlendi. Listeden ilk çıkan ad Hiroyuki Tokutomi oldu; dil engeli sürdüğü sürece yazışma ve gönderi işleri de Suzuki üzerinden yürüdü. Sonraki yıllarda Smio Satou ve Kei Gotoh gibi ustalar aynı yoldan yurt dışında tanındı. 2001-2008 arasında Chicago'daki uluslararası pipo buluşmasının düzenli katılımcılarındandı; orada da Japon ustalarla yabancı meraklılar arasındaki konuşmaları çoğunlukla o çevirdi.
1990'lardan itibaren ağırlığı tütün ve pipo tarihi araştırmalarına kaydı; çok sayıda makalenin yanı sıra beş kitabın yazarı ya da ortak yazarı oldu. 2018'de mezun olduğu üniversiteden tarih doktorası aldığı, tezinin içiciliğin dünya ölçeğinde yayılışını konu aldığı belirtilir. Ertesi yıl Académie Internationale de la Pipe'ın onursal başkanlığına seçildi.