Aromatik Harmanlar
Aromatik harmanlar, tütüne vanilya, kiraz, karamel, rom veya kahve gibi tütün dışı tat ve kokuların eklendiği pipo tütünü ailesidir. Dünya pipo tütünü satışının açık ara en büyük bölümünü aromatiklerin oluşturduğu kabul edilir; hoş oda kokusu (room note) ve yumuşak, tatlı profili sayesinde tür, hem yeni başlayanların hem de çevresini rahatsız etmek istemeyen içicilerin sıkça tercih ettiği bir kategori olarak bilinir.
Bir harmanı aromatik yapan nedir?
Aromalandırma iki ayrı teknikle yapılır: işlemin başında yaprağa emdirilen soslama (casing) ile işlemin en sonunda püskürtülen üst aroma (topping). Soslama, aromatik olsun olmasın hemen hemen tüm ticari pipo tütünlerine uygulanır ve tütünün doğal tadını desteklemeyi amaçlar; bir harmanı gerçek anlamda "aromatik" yapan unsur, kokusu belirgin olan üst aromadır. Kullanılan çözeltilerin kesin içeriği üreticiden üreticiye değişir ve çoğunlukla ticari sırdır. Her iki tekniğin ayrıntısı sos ve aromalandırma maddesinde anlatılır.
Aromatik harmanların belkemiğini Cavendish — özellikle siyah Cavendish — ile Burley oluşturur: şeker oranı düşük, emici yapıdaki bu yapraklar sosu iyi tutar. Gövde ve doğal tatlılık katması için harmana çoğu zaman bir miktar Virginia da eklenir.
Tarihçe
Tütünü tatlandırma geleneği yüzyıllar öncesine uzanır: anlatılana göre denizciler yanlarındaki tütünü rom ve melasla yumuşatırdı; 19. yüzyılda "honeydew" adıyla satılan tatlandırılmış tütünler de bu geleneğin ürünüdür. Bugün bilinen hafif aromatik tarzını ise 20. yüzyılda Danimarkalı üreticiler kitleselleştirdi; bu bir icat değil, yaygınlaştırma başarısıdır. 1887'de Svendborg'da kurulan Mac Baren, Amerikan tarzı harmanları Avrupa işçiliğiyle birleştirerek bu tarzı hem Avrupa'da hem ABD'de tanıtan öncü sayılır. Okyanusun öbür yakasında ise savaş sonrası Amerika'nın eczane raflarındaki kiraz aromalı karışımlar ve Captain Black tarzı tatlı harmanlar, yani codger harmanları, türü kitle kültürüne yerleştirdi.
Tarihsel olarak iki ana kol ayırt edilir:
Danimarka tarzı: Vanilya, karamel ve meyve ağırlıklı; tatlı ve yumuşak karakterli.
Lakeland tarzı: İngiltere'nin Lakeland bölgesiyle özdeşleşen, çiçeksi ve esanslı harmanlar.
İçim özellikleri ve tartışmalar
Aromatiklerin en bilinen özelliği, çevredekilerin de hoşuna giden oda kokusudur. Buna karşılık içicinin damağına ulaşan tat, çoğu zaman bu kokudan daha silik kalır; "kokusu kadar tat vermiyor" eleştirisi türün klasik tartışma konusudur.
Teknik açıdan en sık dile getirilen sorun ıslak ve sıcak yanmadır: sos ile propilen glikol gibi nem tutucular yanma sıcaklığını yükseltebilir ve dikkatsiz içimde dil ısırması (tongue bite) riskini artırabilir. Yavaş içim ve tütünü doldurmadan önce bir süre kurutmak, bu sorunlara karşı bilinen önlemlerdir.
Son olarak, aromatik harmanların yıllandırmadan yarar görmediği kabul edilir: camia deneyimine göre üst aromalar bir iki yıl içinde zayıflar, harman da karakterini yitirmeye başlar. Bu nedenle aromatiklerin uzun süre bekletilmeden, taze içilmesi önerilir.