Missouri Meerschaum Fabrika Gezisi
Missouri Meerschaum fabrika gezisi, dünyanın en eski mısır koçanı pipo üreticisinin Washington (Missouri) kasabasındaki tesisinin nasıl çalıştığını konu alır. Bina, Missouri Nehri'nin kıyı yolunun hemen karşısındadır ve üretim katlarını uzun yıllar boyunca nehre bakan büyük pencerelerden gelen gün ışığı aydınlatmıştır. Şirketin geçmişi ve ürün ailesi için Missouri Meerschaum, koçan pipoların bakımı için ise Mısır Koçanı Pipo Kullanım Rehberi (Corncob Primer) maddesine bakılabilir.
Tarladan tezgâha
Tesisi benzerlerinden ayıran şey, hammaddenin kendi denetiminde yetiştirilmesidir. Kullanılan koçanlar, kalın ve dayanıklı koçan vermesi için ıslah edilmiş beyaz melez bir "pipo mısırı"ndan gelir; çeşidin şirketin talebi üzerine Missouri Üniversitesi'nde geliştirildiği bilinir. Islahın 1960'lardaki çalışmalara dayandığı belirtilirse de bu tarih bağımsız kaynaklarda doğrulanmış değildir. Mısır, fabrikanın karşı kıyısındaki tarlalarda yetiştirilir; hasattan sonra taneler koçandan ayrılır ve pipo yapımında kullanılmaz, ayrı olarak değerlendirilir. Pipoya uygun olmayacak kadar küçük kalan koçanlar da yerel el işlerinde kullanılmaktadır. Pipoların yüzeyine sürülen alçı esaslı sıva ise şirkete adını veren uygulamadır; görünüş bakımından lüle taşı pipoları andırması amaçlanmıştır.
Katların işleyişi
Koçanlar oyulup işlenebilecek sertliğe ulaşması için en az iki yıl bekletilir; bu stok ağırlıklı olarak üst katta tutulur. Aynı kat, üretimden çekilmiş tezgâhların da deposudur: bu makineler hurdaya ayrılmaz, hâlâ çalışan benzerlerine parça vermek üzere saklanır. Orta katta ek koçan deposu, idari bölümler ve şirketin tarihini anlatan küçük bir müze bulunur. Pipoların yapımı, paketlenmesi ve sevkiyat ise zemin kattadır. Katlar arasındaki koçan ve malzeme taşımasını, başlangıçta buharla çalışan eski bir yük asansörü görür; kayış ve kablo düzeneği sonradan elektriğe çevrilmiş, ama makara sistemi ve kullanım biçimi büyük ölçüde korunmuştur.
Bina ve tezgâhlar
Fabrika tek seferde yapılmış değildir. Köşedeki bölüm en eskisidir ve kayıtlara göre 1883'te tamamlanmıştır; bazı kaynaklar 1884'ü verir. Sonraki onyıllarda talep büyüdükçe binaya hem kat eklenmiş hem de nehir boyunca ek bölümler yapılmış, bugünkü düzensiz kütle böyle oluşmuştur. Henry Tibbe işi 1869'da ayakla çalışan bir torna ve el aletleriyle donatılmış küçük bir atölyede kurmuştu; büyümeye ve makineleşmeye asıl yön veren oğlu Anton (Antone) Tibbe olmuştur. Buhar gücünün yerini elektriğin alması da onun girişimlerine bağlanır; anlatılana göre fabrikanın bulunduğu sokakta aileye ait eski elektrik şirketinin binası bugün de durmaktadır. Üretimdeki eski tezgâhların önemli bir bölümü yakındaki bir makine atölyesinde tasarlanıp yapılmıştır; kuşaklar boyu aynı ailede kalan bu atölye bakım ve onarım işlerini sürdürmektedir.
Çalışanlar
yılın kutlandığı 2019'da tesiste yaklaşık otuz beş kişi çalışıyordu; bu sayının güncel olup olmadığı bilinmemektedir. Kadronun küçük bir bölümü büroda ve tarlada, geri kalanı pipo yapımının çeşitli aşamalarında görev alıyordu. Otuz yılı aşkın kıdeme sahip ustaların yeni işçilerle birlikte çalışması, atölye bilgisinin kuşaktan kuşağa aktarılma biçimi sayılır.