Pipo Onarımı ve Ağızlık Bakımı

Pipo onarımı ve ağızlık bakımı, düzenli temizliğin ötesine geçen, yıpranmış parçaları eski hâline döndürmeyi amaçlayan işlerin bütünüdür. Gündelik rutin pipo temizliği maddesinde anlatılır; burada ele alınanlar ise zamanla ortaya çıkan sorunlardır: ağızlığın (stem) donuklaşması ve gövdeye oturuşunun bozulması. Hepsinde geçerli olan ortak kural değişmez; parçalar ancak pipo tamamen soğuduktan sonra ayrılır, çünkü sıcakken zorlanan bağlantı hem ağızlığı eğebilir hem de sapı (shank) çatlatabilir.

Vulkanit Ağızlıkta Oksidasyon

Vulkanit (ebonit), doğal kauçuğun uzun süre kükürtle sertleştirilmesiyle elde edilir; bileşimindeki kükürt oranı yüzde 25 ile 80 arasında değişir. Ağızlığın zamanla donuklaşmasının sebebi de bu kükürttür: morötesi ışık yüzeyi oksitler, açığa çıkan kükürt nemle birleşerek sülfat ve sülfürik asit oluşturur. Bu bileşikler havadaki nemi çektiğinden yüzeyde grimsi yeşilden kahverengiye kayan mat bir film kalır; kullanımda acımsı bir tat bıraktığı da bilinir. Korunma yolu yalındır: ağızlık doğrudan güneşte bırakılmaz ve her kullanımdan sonra silinir. Akrilik (lucite) ağızlıklarda bu sorun görülmez; malzeme farkları ağızlık malzemeleri maddesindedir.

Oluşmuş oksidasyon önce yumuşatılır. Ilık suya oksijen esaslı toz ağartıcı katılarak hazırlanan çözeltide ağızlık kısa süre bekletilir; uzun bekleme vulkanit yüzeyinde çukurcuklar bırakabildiğinden süre dar tutulur, damgalı ağızlıklarda damganın üzeri ince bir vazelin tabakasıyla korunur. Yumuşayan tabaka melamin sünger, ardından kademeli ince zımparalarla (micromesh) alınır; parlaklık cila keçesi ve karnauba mumuyla geri kazandırılır. Malzemenin derinine işlemiş oksidasyonu çözelti tek başına kaldırmaz; bu aşamada zımpara kaçınılmazdır. Kalıntı düz ışıkta seçilmediği için işin bitip bitmediği yüzeye eğik açıdan bakılarak denetlenir. Motorlu keçe hızlı sonuç verse de yüksek devirde vulkaniti yakar; acemi için elde çalışmak daha güvenlidir.