Dunhill Ağızlıkları: Özgünlük Belirtileri ve Sınırları

Dunhill ağızlıkları, marka tarihçesinde hazneden bağımsız bir parça olarak değil, pipoyla birlikte biçimlenen bir bütünün yarısı olarak ele alınır. Bu üretim alışkanlığı ağızlığı, Dunhill koleksiyonculuğunun en çok tartışılan ayrıntısına dönüştürmüştür: bir pipoda duran ağızlığın fabrikadan o hazneyle birlikte çıkıp çıkmadığı, eski örneklerin çoğunda kesin olarak söylenemez.

Elde Kesim ve Dudak Biçimleri

Erken dönemde pipoların büyük bölümü vidalı ya da askerî (military) geçmeli ağızlıkla satılıyor, hazne ile ağızlık ayrı ayrı üretilip işin sonunda birleştiriliyordu. Dunhill'de ise geçmeli ağızlık kabaca kesilmiş hazneye daha başta oturtuluyor, zımpara ve perdah aşamalarını hazneyle birlikte geçiyordu. Ağızlıklar kalıba dökülmek yerine ebonit (vulkanit) çubuk ya da levhadan elde kesiliyor, geçme ucu tek tek inceltilerek sapa uyduruluyordu.

Dudak biçimi zaman içinde değişti. İlk örneklerin kalın dudağı 1920'lerde incelip genişledi, 1930'larda buna balık kuyruğu (fishtail) biçimi eklendi. İşçilik maliyeti nedeniyle 1976'da makineyle kesim denendiğinde dudak yeniden kalınlaştı; gelen şikâyetler üzerine el işçiliğine dönüldü. Bu evrimin ayrıntılı dökümü Eski Dunhill ile Yeni Dunhill maddesindedir.