Lorenzo

Lorenzo, 1970'lerin İtalyan pipolarını uzaktan tanıtan birkaç imzadan biridir: kalın kâse duvarı, iri gövde, ipeksi mat yüzey ve koyu kırmızıdan parlak turuncuya uzanan boyalar. Bu görünümün arkasındaki işletmenin geçmişi ise çok daha eskiye, 1900'de Gallarate'de kurulan Fratelli Lana atölyesine uzanır. Lombardiya'nın Varese ilinde funda kökü (briar) işleyen üçüncü kuruluş odur; bölgede ondan önce Rossi (1886) ve Ceresa (1897) vardı. Marka bugün taşıdığı adı ancak 1969'da aldı.

Damgasız Pipoların Yılları

İki kardeşin kurduğu atölye ilk dönemde yalnızca iç pazara çalıştı. Dışa açılma 1922'de, Milanolu tüccar Tagliabue ailesiyle girilen ortaklıkla başladı; Avrupa'dan gelen siparişler bu tarihten sonra istikrarlı biçimde büyüdü. Kadro 1930'lu yıllarda 120 kişiyi buldu ve işletme, dönemin İtalya'sında atölye sayılmaktan çıkıp fabrika ölçeğine geçti. Büyüme ürüne yansımadı: onlarca yıl boyunca yapılan şey, geniş kitleye dönük ucuz ve iddiasız pipolardı. Çoğunda marka damgası bulunmaz, kâsede yalnızca "Genuine Bruyere" gibi genel bir ibare yer alırdı. Üretimin büyük bölümü başka firmaların adına yapıldığından işletmeye özgü bir biçim dili de oluşmadı. Bu yılların sonraki kuşaklara kalan bir izi vardır: 1920'de işe giren ve zamanla teknik müdürlüğe yükselen Romolo Aliverti.