Reiner Thilo Bindschädel

Reiner Thilo Bindschädel, pipolarını göbek adlarından oluşan "Reiner Thilo" imzasıyla damgalayan Alman tezgâh ustasıdır. Baden-Württemberg'in Kraichtal ilçesindeki atölyesinde çalışır; bir söyleşisinde 1961 doğumlu olduğu aktarılmıştır. Her pipoyu tek parça hâlinde, seri kalıp kullanmadan biçimlendirir. Soyadını marka adında kullanmadığı için literatürde iki ad altında da anılır; bu da kayıtlarda zaman zaman karışıklığa yol açar.

Zanaattan Pipoya

Bindschädel'in yolu ahşap ve metal işçiliğinden geçer. Önce torna tezgâhında metal işlemeyi öğrenmiş, ardından marangozluğa yönelerek mobilya yapımında ustalık belgesi almıştır; anlatılana göre bu belgeyi 1993'te edinmiştir. Pipoyla ilişkisi 1990'larda onarım işleriyle başlamış, yıllar içinde tamir tezgâhı yerini üretime bırakmıştır. Kendi imzasını taşıyan pipoları, kayıtlara göre 2002'den itibaren piyasaya sürmüştür; bu nedenle pipo yapımcılığı geçmişi, ürettiği işlerin olgunluğuna kıyasla oldukça gençtir.

Malzeme ve Biçim

Ustanın ana malzemesi Toskana, Kalabriya ve Liguria'dan getirilen briar kütükleridir. Bunun yanında kocayemiş ağacı ile morta da kullanır; bataklık ve nehir yataklarında binlerce yıl gömülü kalarak yarı fosilleşen bu meşe, koyu rengi ve nötr kullanım karakteriyle aranır. İşlenmesi briara göre daha kırılgan olduğundan mortayı düzenli biçimde kullanan usta sayısı azdır; Bindschädel bu az sayıda addan biri kabul edilir. Ağızlıklarını çubuk ebonitten elde keser ve her pipoya ayrı ağızlık hazırlar; iki gövdenin birbirinin eşi olmaması bu çalışma düzeninin doğal sonucudur.

Biçim anlayışı Danimarka okulu etkisi taşır: akıcı hatlar, asimetriye açık gövdeler ve ele oturan keskin kenar geçişleri. Bu tavır onu, İngiliz klasik biçimlerine bağlı kalan fabrika üretimi yerine freehand çizgisini benimseyen Alman tezgâh ustaları arasına yerleştirir. Kütüğün damar yönü çoğu zaman biçimi belirler: gövde, ortaya çıkan desene göre kesilir, kalıp gövdeye dayatılmaz. Üretimin büyük bölümü filtresizdir. Tarihi belirtilmeyen bir tanıtım yazısına göre yıllık çıktı yüz yirmi pipo dolayındadır ve bunun önemli bir bölümü Tayvan ile Amerika Birleşik Devletleri'ne gitmektedir; bu oranın bugün de geçerli olup olmadığı bilinmiyor.