Pipo Hazne Malzemeleri

Pipo hazne malzemeleri, tütünün içinde yandığı çanağı, yani hazneyi (chamber) oluşturan doğal ve yapay malzemelerin tümünü ifade eder. Yüzyıllar boyunca pek çok malzeme denenmiş, 19. yüzyıl ortasından bu yana ise funda kökü (briar) açık farkla standart kabul edilmiştir. Bu madde başlıca malzemeleri ortak ölçütler üzerinden karşılaştırır; her malzemenin ayrıntısı kendi maddesinde bulunur.

İyi Bir Hazneden Beklenenler

İyi bir hazne malzemesinin üç temel ölçütü karşılaması beklenir: közün sıcaklığına dayanacak ısı direnci, kullanım sırasında oluşan nemi ve katranı emecek gözeneklilik ve tütünün tadını bozmayacak nötrlük. Bunlara ağırlık, düşme ve çarpmaya dayanıklılık ile işlenebilirlik de eklenir. Briarın egemenliği, üç temel ölçütü birden makul maliyetle karşılamasına dayanır: yoğun damarlı kök yumrusu ısıya son derece dirençlidir, nemi emer ve dumana belirgin bir tat katmaz.

Kısa Tarihçe

Tütünün Avrupa'ya girdiği 16. yüzyıl sonundan 19. yüzyıl ortasına kadar kıtanın neredeyse evrensel hazne malzemesi pişmiş beyaz kildi; kil pipo ucuz ve tat bakımından nötrdü, ancak kolay kırılır ve sıcak kullanılırdı. 18. ve 19. yüzyıllarda lüle taşı (meerschaum) hafifliği, gözenekliliği ve işlenmeye elverişliliğiyle seçkin sınıfın tercihi hâline geldi. 1850'ler civarında Fransa'da pipoya uygulanan briar ise yarım yüzyıl içinde hem kili hem porseleni büyük ölçüde piyasadan sildi. Aynı dönemde Atlantik'in öte yakasında mısır koçanı, 1869'dan beri Amerika Birleşik Devletleri'nde seri üretilen gösterişsiz bir doğal hazne malzemesi olarak kendine kalıcı bir yer edindi.