Pipo Anatomisi

Pipo anatomisi, bir piponun parçalarını ve bu parçalara verilen adları konu alır. Görünüşte yalın bir nesne olan pipo, kabaca iki ana parçadan oluşur: tütün haznesi ile boynu içeren gövde (stummel) ve ağza alınan ağızlık (stem). Bu terimleri tanımak, hem şekil adlarını anlamayı hem de bakım ve kullanım anlatımlarını izlemeyi kolaylaştırır.

Gövde: Lüle, Hazne ve Boyun

Gövdenin en görünür bölümü lüledir (bowl): tütün haznesini saran, pipo doldurulurken ve kullanılırken elde tutulan dış kabuktur. Günümüz pipolarının çoğunda lüle, funda kökünden (briar) yontulur. Lülenin içindeki oyuğa hazne (chamber) denir; tütün buraya doldurulup yakılır ve haznenin çapı ile derinliği kullanım karakterini doğrudan etkiler. Haznenin üst yüzeyi ağız kenarı (rim), en alt noktası ise topuk (heel) olarak adlandırılır. Topuk, hem temizlik hem de kullanımla zamanla oluşan koruyucu karbon tabakasının (cake) düzgün gelişmesi bakımından önem taşır.

Lüleyi ağızlığa bağlayan bölüm boyundur (shank). Boynun içinden, haznenin tabanından başlayıp ağızlığın ucuna kadar uzanan duman kanalı (draft hole) geçer. Bu kanalın düzgün ve merkezî delinmiş olması, bir piponun işçilik kalitesinin başlıca ölçütlerinden sayılır.