Pijptabaksbladeren

De ontwikkeling van de prentkunsttraditie die de pijproker afschildert als een belachelijke, verwarde en overdreven figuur, van Vlaamse taveernescènes tot de gouden eeuw van de Britse karikatuur en de negentiende-eeuwse steendruk.

Een tweetraps proces dat pijptabak smaak en geur geeft: de saus (casing) die diep in het blad doordringt, en de toparoma (topping) die vlak voor het verpakken op het oppervlak wordt aangebracht.

Een kleinschalige Amerikaanse werkbank die Eric Weaver in zijn eentje runt in het stadje Washburn, Wisconsin, met een productie van enkele tientallen pijpen per jaar.

Hoe kleine kartonnen kaartjes, oorspronkelijk als verstevigers in sigarettenpakjes, uitgroeiden tot verzamelobjecten, en welke plaats series over de pijp daarbinnen innemen.

Sot weed was een denigrerende naam die aan de tabaksplant werd gekoppeld; little ladell was een beschrijving van de vorm van het instrument voordat het woord pijp zich had gevestigd. Beide zijn bewaard gebleven in teksten uit de 16e tot 18e eeuw.

De geschiedenis van een familie accessoires, van hoornen doosjes op zak tot Delftse potten op de plank van de tabakswinkel, van figuratieve Boheemse potten tot in serie geproduceerde zakblikken. Objecten die vandaag hun functie hebben verloren en verzamelmateriaal zijn geworden.