Barling

Barling, 1812'de Londra'da kurulan ve pipo dünyasının ayakta kalmış en eski marka adlarından sayılan İngiliz pipo evidir. İşin başında pipo yontuculuğu değil gümüşçülük vardı: Marylebone'da çalışan gümüş ustası Benjamin Barling, lüle taşı haznelere montür, bilezik ve kapak yaparak firmayı kurdu. Oğulları William ile Edward işe katılınca kuruluş B. Barling & Sons adını aldı. Şirketin 1851 Londra Büyük Sergisi'ne gümüş montürlü lüle taşı takımlarıyla katıldığı ve orada aldığı madalyayı sonraki kataloglarının kapağında kullandığı kayıtlara geçmiştir.

Gümüş atölyesinden briyar tornasına

Funda kökü (briyar) 1850'lerde İngiliz içicilere tanıtılınca Barling da bu malzemeye yöneldi. Başlangıçta izlediği yol dönemin İngiliz pipo evlerinin ortak yöntemiydi: hazneler Saint-Claude gibi Fransız üretim merkezlerinde kabaca tornalanıyor, Londra'daki atölyede bitiriliyor ve gümüş işçiliğiyle tamamlanıyordu. Firmanın kendi haznelerini tornalamaya tam olarak ne zaman geçtiği tartışmalıdır; kaynaklar 1906 ile 1909 arasında değişen yıllar verir. Bu geçiş de mutlak olmadı: 1928'de bir yasa görüşmesi sırasında verilen ifadeye göre şirket, talebi karşılayabilmek için Saint-Claude'dan yarı işlenmiş hazne (stummel) almayı sürdürmek zorunda kalmıştı.

Cezayir ağacı ve dereceler

Markanın ünü büyük ölçüde kullandığı ağaca bağlanır. Barling uzun yıllar boyunca yavaş büyümüş, havada dinlendirilmiş Cezayir briyarını tercih etti; meraklılar arasında "eski ağaç" diye anılan bu malzeme, pipoların serin ve yumuşak içim ününün başlıca açıklaması kabul edilir. Şafta vurulan "YE OLDE WOOD" ibaresiyle, koleksiyoncuların "The Very Finest" ifadesinin kısaltması olarak okuduğu T.V.F. işareti aynı iddianın parçasıdır. 1962 tarihli katalog ürün kademesini sade modellerden başlatıp "fossil" adıyla anılan kumlanmış (sandblast) yüzeylere, Guinea Grain'e, Ye Olde Wood Special'a ve iki ayrı düz damarlı (straight grain) sınıfa kadar sıralar. 1954'te Cezayir'de savaşın başlamasıyla bu kaynak daralınca şirket, kendi açıklamasına göre tedarikini Fransa, İtalya, Sardunya, İspanya ve Yunanistan'a kaydırdı.

Ailenin ayrılışı ve damga değişimi

3 Ekim 1960'ta aile, şirketi en büyük müşterisi Finlay'e sattı; ancak işletmeyi 1962 ortasına kadar kendisi yürütmeyi sürdürdü. Finlay hisselerinin yüzde 49'u Imperial Tobacco'ya aitti ve Imperial, 1963'ün başında kalan payı da alarak Barling'i doğrudan denetimine soktu. Bu geçişi ürüne bakarak okumak kolay değildir, çünkü satıştan sonraki yaklaşık yirmi ay boyunca pipolar aynı ustaların elinden hiç değişmeyen damgalarla çıktı. Asıl ayrım 1962'de belirdi: 150. yıl kataloğuyla model numarasının ilk hanesi artık boyu gösteriyordu, yılın sonunda yayımlanan perakendeci kataloğunda ise kemer biçimli "BARLING'S MAKE" damgasının yerini el yazısı "Barling" logosu aldı. Koleksiyoncuların "Pre-Transition", "Transition" ve "Post-Transition" ayrımı bu eşiklere dayanır; sınırların tam olarak nereye konacağı hâlâ tartışılmaktadır.

Londra'dan sonra

Imperial Tobacco 1970'te Londra'daki Barling fabrikalarını kapattı ve üretimi dışarıya verdi; marka damgalı pipolar önce Charatan gibi İngiliz atölyelerinde, ardından Danimarka'da Erik Nørding'in elinde yapıldı. Kayıtlara göre isim hakları 1980'de Bucktrout'a geçti ve üretim bir süre Man Adası'nda sürdürüldü; ilerleyen yıllarda Peterson yapımı olduğu açıkça görülen Barling'ler de piyasaya çıktı. 2020'de Alman pipo yapımcısı Oliver Kopp markanın Avrupa ve Amerika isim haklarını tek elde toplayarak üretimi yeniden başlattı.

Aile dönemi Barling'leri, İngiliz pipo koleksiyonculuğunun en ayrıntılı araştırılan alanlarından biri olmayı sürdürüyor. Bir örneğin hangi döneme ait olduğu genellikle damganın biçimi, model numarasının basamak düzeni ve T.V.F. gibi ek işaretler karşılaştırılarak belirlenir.