Björn of Sweden
Björn of Sweden, İsveçli usta Björn Bengtsson'un pipolarına vurduğu marka adıdır. Kayıtlara göre 1947'de Malmö'de doğan Bengtsson mesleği İsveç'te değil Danimarka'da, Poul Rasmussen'in Kopenhag'daki atölyesinde öğrendi; bu nedenle üretimi ülkesinde yapılmış olsa da teknik olarak Danimarka okulu geleneğine bağlanır. Elinden çıkan pipolar hiçbir dönemde seri üretim ölçeğine ulaşmadı: klasik oranlara sadık, tek renk tonunda ve büyük ölçüde dış pazara giden sınırlı bir toplam söz konusudur.
Damga ve tarihlendirme
Bengtsson pipoları iki satır hâlinde vurulan "BY BJÖRN" ve "SWEDEN" damgasıyla ayırt edilir. Damganın yanında üç ya da dört haneli bir sayı yer alır; baştaki hane veya haneler ayı, sondaki iki hane yılı verir. Bu okumaya göre "1086" damgalı bir pipo Ekim 1986 işidir. Pratik sonucu koleksiyoncular açısından önemlidir: aynı kuşaktan pek çok ustanın işleri ancak biçim ve malzeme üzerinden kabaca dönemlendirilebilirken, burada tek tek piponun üretim ayı doğrudan okunabilir.
Kopenhag'daki eğitim
Mesleğe girişi bir aile ihtiyacından doğmuştur. Annesinin Malmö'de işlettiği tütüncü dükkânına bırakılan tamir işleri kentte karşılanamıyor, pipolar tek tek yapımcılara yollanmak zorunda kalıyordu. Okulu bitiren oğlunun bu boşluğu doldurabileceği düşünüldü. İlk başvurulan ad Kopenhag'daki Sixten Ivarsson oldu; ondan olumsuz yanıt gelince sıra Poul Rasmussen'e geçti. 1964'te 500 İsveç kronu karşılığında varılan anlaşmayla on altı yaşındaki Björn Kopenhag'a taşındı ve atölyede yaklaşık bir buçuk yıl çalıştı.
Rasmussen'in Ekim 1967'deki ölümünden sonra dükkân ve atölye eşi Anne Julie'ye kaldı. Üretimi durdurmamak için ustanın yetiştirdiği isimlere iş öneren Anne Julie'nin çağrısıyla Bengtsson ikinci kez Danimarka'ya geçti ve 1974'e kadar Teddy Knudsen ile Anne Julie'nin erkek kardeşinin yanında pipo yaptı. Anne Julie'nin kendi adıyla pipo yapımına başlaması daha sonraki yıllara denk gelir. Bengtsson 1974'te Danimarkalı eşiyle birlikte Malmö'ye yerleşti.
Bağımsız üretim, biçim ve yüzey
Kendi markasıyla çalıştığı yıllarda üretimi yılda yaklaşık yüz pipoda kaldı. Alıcıların çoğu Almanya ve Japonya'daydı; Danimarka ile İsveç iç piyasasına ayrılan pay küçüktü. 1990'ların başında pipoya olan talebin genel olarak daralması üzerine geçimini başka bir işten sağlamaya başladı ve yapımı yarı zamanlıya indirdi; bu dönemin işleri ağırlıklı olarak Almanya'ya gitti.
Yüzeyde dar ve değişmez bir çerçeve içinde kaldı. Seçtiği funda kökü (briyar) bloklarını damarı öne çıkaran düz cilayla bitirdi ve hepsinde aynı koyu kahve tonunu kullandı. Yüzey işlemleri arasında rustikasyona ancak zorunlu gördüğü durumlarda başvurduğu, kumlamayı ise kullanmadığı aktarılır; buna karşılık estate dolaşımında kumlanmış tek tük örneklere rastlandığı için bu tercih mutlak bir kural sayılmamalıdır.
Son yıllar
Ustanın ölüm tarihinde kaynaklar birleşmiyor. Bir kayıt Haziran 2023'ü verirken, İsveç Pipo Kulübü'nün Mayıs 2025 tarihli bülteni ölümü daha yakın bir tarihte anar; verilen doğum yılı da bu kayıtların yaş bilgisiyle tam örtüşmez. Bu nedenle her iki tarih de kesinleşmiş veri olarak sunulmaz. Kesin olan, üretimin sona erdiği ve elden çıkmış pipoların bugün yalnızca koleksiyon dolaşımında bulunduğudur.