Micoli: Robert Burns'ün Dremel İşçiliğiyle Tanınan Amerikan Tezgâhı
Micoli, Amerikalı oymacı Robert Burns'ün kendi lakabından türettiği marka adıdır. Yakın çevresinin "Mic" diye andığı Burns tezgâhını 1968'de kurmuş, anlatıldığına göre pipoya güzel sanatlar eğitiminin ardından geçmiştir. Ticari künyelerde adı zaman zaman Robert Eugene Burns biçiminde de anılır; bu tam adı doğrulayan resmî bir kayda ulaşılamamıştır. Markanın bilinirliği ne büyük bir üretim hacminden ne de bayi ağından gelir; tek bir yüzey işleme fikrinin yirmi yılı aşkın süre boyunca tutarlılıkla sürdürülmesinden gelir. Burns'ün elinden çıkan pipolarda birbirinin eşi iki gövde bulunmaz.
El freze aletiyle açılan doku
Micoli'yi ilk bakışta ayırt ettiren şey, gövdeye açılan derin ve düzensiz oyuklardır. Bu doku, geleneksel rustikleme bıçaklarıyla değil, elde tutulan döner uçlu bir alet olan Dremel ile açılır. Uç, ahşap üzerinde kıvrımlı ve kesintili kanallar bırakır; kanalların derinliği ile yönü noktadan noktaya değiştiği için yüzey mekanik bir desen yerine organik bir kabuk izlenimi verir. Bu aletin pipo yapımına girişinde anlatıldığına göre Teddy Knudsen adı anılır; Burns ise aleti ödünç aldığı yerde bırakmamış, kendine ait bir imza hâline getirmiştir. Sonuçta ortaya çıkan yüzey, kumlama ve klasik rustikleme arasındaki bilinen ayrımın dışında, üçüncü bir tat olarak durur.
Gövde biçimleri çoğunlukla kalıba bağlı değildir. Burns'ün işleri, katalog şekillerinden çok blokun kendi damarına göre gelişen freehand anlayışına yakındır; ayakta durabilen oturur gövdeler, kalın ve dalgalı kenarlı hazneler sık görülür. Damga, el yazısı karakterde "Micoli" biçimindedir. Ustanın funda kökü (briyar) dışında lüle taşı üzerinde de çalıştığı, elde kalan tarihli örneklerden anlaşılmaktadır; ayrıca pipo dışında hayvan ve benzeri konularda ahşap heykeller yontmayı sürdürmüştür.
E. Oslo hattı
Micoli adının yanı sıra E. Oslo damgalı pipolar da aynı elden çıkmıştır. Bu hat, bloktan başlayarak biçimlendirilen işlerden farklıdır: Burns burada hazır fabrika gövdeleri alıp yalnızca yüzey işçiliğini kendi yöntemiyle uygulamıştır. Estate künyelerine göre bu gövdelerin bir bölümü Savinelli ve Comoy's gibi İtalyan ve İngiliz üreticilerin standart şekillerinden gelir; bu eşleştirme bağımsız bir kayıtla teyit edilmiş değildir. Bu yüzden E. Oslo, markanın giriş seviyesi kolu sayılır; gövde oranları fabrika kalıplarına, doku ise tümüyle Burns'e aittir. Kimi örneklerde arkadaki fabrika şeklini oranlarından tahmin etmek mümkündür.
Bilinirliği
Burns, tam zamanlı üretimi yirmi yılı aşkın bir süre sürdürdükten sonra kısmen emekliye ayrılmış, sonraki yıllarda ayda yalnızca birkaç pipoyla yetinmiştir. Bu ölçekteki bir tezgâhın ürünleri doğal olarak ikinci el dolaşımda toplanır; anlatıldığına göre bir Amerikalı koleksiyoncunun yüz otuzu aşkın Micoli'den oluşan derlemesi bir kerede elden çıkarılmıştır. Bu bilgi tek bir kaynağa dayanır. Marka bugün, savaş sonrası dönemde ortaya çıkan ilk büyük Amerikan el yapımı pipo dalgasının en kişisel üsluplu adlarından biri kabul edilir.