Gecikmiş Keyif Tekniği (DGT)
Gecikmiş Keyif Tekniği, İngilizce "delayed gratification technique" tamlamasının baş harfleriyle DGT olarak anılan bir içim alışkanlığıdır. Özü basittir: pipo her zamanki gibi doldurulur, yakılır ve birkaç nefes ya da çeyrek hazne içildikten sonra bir kenara bırakılır; kalan tütün aynı gün ya da ertesi gün, taze bir kibritle bitirilir. Amaç pipoyu yanık tutmakta zorlanmayı telafi etmek değil, bekleme sırasında hazne içinde oluşan tat değişimini kullanmaktır.
Kısaltmanın kökeni
Terim, internetin ilk pipo topluluklarından alt.smokers.pipes haber grubunda yerleşmiştir; kısaltma sözlükleri de kaynak olarak bu grubu gösterir. Kısaltmanın hangi yılda ortaya çıktığı ve tekniğin tek bir mucidi kayıtlara geçmemiştir. Konuyu yazıya döken pipo yazarlarının çoğu, alışkanlığın kendilerinde tesadüfen başladığını, yarım kalan bir pipoyu atmak yerine sonra bitirdiklerinde farkı sezdiklerini anlatır. Bu yüzden DGT, tarihi belli bir yöntemden çok, camianın adını sonradan koyduğu yaygın bir pratik sayılır.
Uygulama
İzlenen sıra genellikle şöyledir:
Pipo alışılmış biçimde doldurulur; doldurma ve yakma adımlarında bir değişiklik yoktur.
Yakma ateşi verilir, kül bastırılır ve gerçek ateş yakılır.
Birkaç nefes ile ilk çeyrek hazne arasında bir yerde bırakılır; pipo kendiliğinden söner. Yazılı tarifler haznenin en az yarısının, tercihen dörtte üçünün dolu kalmasını uygun bulur.
Pipo dik durumda, tütünü dökülmeyecek biçimde bekletilir. Tavsiye edilen süre birkaç saatten bir iki güne kadar uzanır; en sık anılan seçenek bir gece beklemektir. Chuck Stanion, kendi Virginia-Perique içimleri için ilk ateşten on ile on iki saat sonrasını en verimli aralık saydığını yazar.
İkinci oturumda kül hafifçe bastırılıp yeniden yakılır ve hazne bitirilir.
Harmanın fazla nemli olmaması önerilir; içim öncesi kurutma bu yüzden tekniğin ön şartı gibi anılır. Bekleyen tütün nem çektiği için ıslak bir harmanda sonuç ekşiyebilir.
Tada etkisi ve sınırları
Beklemenin tadı yumuşattığı, keskin kenarları törpülediği ve gövdeyi kalınlaştırdığı kabul edilir. Camiada dolaşan açıklama, kısmen yanmış tütünün hazne içindeki nemi ve duman parçacıklarını emdiği yönündedir; bu, ölçülmüş bir mekanizmadan çok içicilerin ortak yorumudur. Süreç, tütünün yıllandırılması ile aynı süreç değildir; benzeyen yalnızca sonucun yönüdür.
Etkinin en belirgin görüldüğü grup Virginia ve Virginia-Perique harmanlarıdır. Perique payı yüksek bir harmanda bekleme, o karakteri iyice öne çıkardığı için herkese uymayabilir. İngiliz harmanlarında değişim daha ölçülü, aromatik ve Cavendish ağırlıklı harmanlarda ise çoğu içiciye göre önemsiz ya da olumsuzdur.
Pratik tarafta sık tekrarlanan uyarı, kırılmış, yani içile içile oturmuş bir briyarın raftan yeni inmiş bir pipoya göre daha uygun olduğudur. Buna kendiliğinden bir sonuç eklenir: yarım tütünle bekleyen pipo o gün rotasyondan çıkmış sayılır, dolayısıyla tekniği düzenli uygulayanların pipo rotasyonu planı biraz genişler. Beklemenin de bir sınırı vardır; bir haftaya varan denemelerin sonucu içilebilir bulunsa da tekrarlanmaya değer görülmemiştir.