Doctor of Pipes ve Master of Pipes Ödülleri
Doctor of Pipes ve Master of Pipes, Chicagoland Pipe Collectors Club'ın (CPCC) her yıl kendi pipo gösterisinde verdiği iki onur unvanıdır. Camiada bireysel emeği kalıcı biçimde tescil eden başka düzenli bir program bilinmediğinden, ikisi de fiilî yaşam boyu başarı nişanı sayılır. Koleksiyoncu ve yazar Ben Rapaport, 2022'de Pipedia'da yayımlanan denemesinde yapının zayıf noktasına dikkat çekti: her iki unvan da tek bir kulübün ayakta kalmasına bağlıdır.
İki unvanın ölçütleri
Doctor of Pipes 1998'de kuruldu. İlk iki unvan, CPCC'nin ve Chicago gösterisinin arkasındaki isim olan Frank Burla ile yıllarca çıkardığı The Pipe Smoker's Ephemeris bülteniyle tanınan Tom Dunn'a verildi. Her yıl yalnızca iki ad seçilir: biri sektörde çalışanlardan, biri koleksiyoncular arasından. Adayın camiada en az yirmi yıl emek vermiş olması beklenir. Aday gösterme ve oylama yalnızca hayatta olan Doctor unvanı sahiplerine açıktır; program bu yönüyle kapalı bir meslektaş değerlendirmesi gibi işler.
Master of Pipes 2017'de, genç kuşağı da kapsamak üzere eklendi; ikişer kişilik seçim usulü burada da geçerlidir. Ölçüt, kırk beş yaşını aşmamak ve en az on yıllık emektir. İlk iki unvan David Shain ile Sykes Wilford'a verildi. Kulübün kayıtlarına göre Wilford, 2017'de Master, 2020'de Doctor unvanını alarak ikisini birden taşıyan tek addır.
Kulüp ve gösteri
CPCC'nin kökeni, Chicago'nun kuzeyinde ve güneyinde ayrı ayrı toplanan pipo gruplarının 1980'lerin sonunda bir araya gelmesine dayanır; kulüp 1995'te kâr amacı gütmeyen dernek olarak tescil edildi ve ilk başkanı Michael Reschke oldu. Kulübün 1996'da düzenlemeye başladığı Chicagoland International Pipe & Tobacciana Show, uluslararası katılımıyla alanın en büyük yıllık buluşması kabul edilir ve yıllar içinde birkaç kez yer değiştirmiştir. Gösterinin kurucu yöneticisi Frank Burla'nın Ekim 2021'deki ölümü, bu tür yapıların tek tek kişilere ne ölçüde bağlı olduğunu da hatırlattı. Benzer örnekler pipo kulüplerinin tarihi içinde sıkça görülür.
Avrupa'daki emsaller
Avrupa'da benzer yapıların geçmişi çok daha eskiye iner. Londra'nın 1619'da I. James'in beratıyla kurulan, 1634'te I. Charles'ın beratıyla yeniden düzenlenen pipocular loncası, bir ödül programından çok meslek loncası geleneğini temsil eder ve bugün ağırlıklı olarak yardım işleriyle anılır.
Ödül biçimindeki en bilinen örnek Britanya'dandır. 1964'te verilmeye başlanan ve sonradan British Pipesmokers' Council'ın yürüttüğü "Pipe Smoker of the Year", ilk yıl oyuncu Rupert Davies'e gitti; Harold Wilson 1965'te seçildi, 1976'da ayrıca "Pipeman of the Decade" unvanını aldı. Programın sonunu tütün ürünlerinin reklam ve tanıtımını yasaklayan düzenlemeler getirdi: son ödül 2003'te Stephen Fry'a verildi, program ertesi yıl kapandı. Unvan 2014'te İngiliz pipo kulüpleri federasyonunca bir kez daha canlandırıldı. Almanya'da Tabakforum'un 1969'da başlattığı "Pfeifenraucher des Jahres" seçimi ise sürmektedir; adaylar çoğunlukla kamuya mal olmuş adlar arasından çıkar. Fransa'da Saint-Claude pipo sanayisinin elçisi olmak üzere 1966'da kurulan Confrérie des maîtres-pipiers yılda iki kez toplanır ve bu toplantıların birinde "Fransa'nın birinci pipo içicisi"ni seçer; derneğin doğuşu, aynı sıfatla anılan siyasetçi Edgar Faure'un girişimine dayanır. Ödüllerin çoğunun tanınmış adlara verilmesi, ünlü pipo içicileri listeleriyle bu programları iç içe geçirmiştir.
Tartışmanın özü
Avrupa örnekleri, bu tür programların mevzuat değişikliğiyle bir anda sona erebildiğini gösterir. Rapaport'un sorusu da buradan doğar: kulüp bir gün dağılırsa iki unvanın akıbeti ne olacaktır? Denemede önerilen yol, tek bir kulübün varlığına bağlı olmayan, gönüllü emeğiyle yürütülebilecek sade bir ortak yapı kurulması ve bunun bugünkü unvan sahiplerine danışılarak tasarlanmasıdır.