Pipo Aksesuarları
Pipo aksesuarları, piponun ve tütünün dışında kalan yardımcı gereçlerin tümüne verilen addır. Bu geniş kümenin bir ucunda gündelik kullanımın gerçekten gerektirdiği birkaç parça, öbür ucunda ise tek tek üretilen, imzalı ve koleksiyon konusu olan nesneler bulunur. Aksesuarlar, tobacciana denen tütün eşyası koleksiyonculuğunun geniş bir kolunu oluşturur.
Ateşleme araçları
En eski ve en yalın çözüm ahşap kibrittir; kibriti seçenlerin gerekçesi çoğunlukla yanmış yakıtın bıraktığı kokudur. Kibrit de tamamen kokusuz değildir, bu yüzden alev tütüne götürülmeden önce başlıktaki kükürdün yanıp bitmesi beklenir. Sıvı yakıtlı çakmak kullananlar da benzer bir bekleme alışkanlığı geliştirmiştir.
Çakmağın teknik temeli, 1903'te Carl Auer von Welsbach'ın geliştirdiği ferroseryum alaşımına, yani çakmaktaşı olarak bilinen kıvılcım kaynağına dayanır. Marka tarihçesinde birkaç dönüm noktası anılır: Dunhill'in 1924'te çıkardığı Unique tek elle kullanılabilen ilk çakmak sayılır; Julius Lowenthal'in 1928'de kurduğu Colibri 1961'de piezoelektrik ateşlemeyi tanıttı; George G. Blaisdell'in 1932'de Bradford'da (Pennsylvania) kurduğu Zippo ise ilk çakmağını ertesi yıl üretti. Zippo'nun pipoya ayrılmış bir modeli vardır; sıradan modelden farkı, yan yüzünde delik bulunan rüzgârlığıdır. Bu delik, alevin çekişle haznenin içine alınmasını sağlar. Nafta esaslı yakıtın içime koku bulaştırıp bulaştırmadığı hâlâ tartışılır. Kayıtlara göre Nimrod Pipe Lighter, Nimrod Commander ve Beattie Jet Lighter da Amerikan pazarının bütan öncesi başlıca pipo çakmaklarıydı.
1950'lerde yakıt sektör genelinde naftadan bütana kaydı; bütan hem daha denetimli bir alev hem daha az koku sağlıyordu. Bütanlı pipo çakmaklarının en tanınmışı, Japon üretici IM Corona'nın Old Boy dizisidir; firmanın kendi tarihçesine göre kuruluşu 1933'e uzanır. Old Boy, yakıtı değişmiş olmasına karşın eski usul çakmaktaşı ve tekerlek düzeneğini korur. Alevini dik değil, yaklaşık doksan derecelik bir açıyla yana verir; böylece hazneye ateş vermek için çakmağı yatırmak gerekmez. Gövdesine takılı küçük parça da hem tokaç hem temizleme çubuğu işini görür. Kiribi, aynı yatık alev ilkesini ve çakmaktaşı düzeneğini benimseyen üreticilerdendir. Buna karşılık puro için tasarlanan jet ya da torch tipi çakmaklar pipoda kullanılmaz: çok daha yüksek sıcaklıkta yanan mavi alevlerinin hazneye kalıcı zarar verebileceği kabul edilir.
Tokaç, kül tablası ve sehpa
Tokaç (tamper), hazneye yerleşen tütünü bastırıp yanışı düzenlemeye yarar; küçük gereçler arasında gerçekten zorunlu sayılan tek parça odur. En yalın hâli düz bir metal çubuktur, ama egzotik ağaç, geyik boynuzu, gümüş kaideli sert ağaç ve kalay döküm örnekler de yaygındır. Yalnızca tokaç yapan bağımsız ustalar vardır; aksesuar dünyasında zanaatın en çok yoğunlaştığı yerlerden biri bu küçük alettir.
Pipoyu sert bir kenara vurarak boşaltmak hazne ağzını yıprattığı için pipo kül tablaları bu işi üstlenen ayrı bir parçayla üretilir: ortaya oturtulmuş, yarım küre biçiminde mantar bir top. Pipo bu yumuşak yüzeye vurulduğunda kül düşer, kenar sağlam kalır. Gövde çoğunlukla ahşap, cam ya da seramiktir; kimi modelde piponun yatırılacağı yuva, kimisinde küçük gereçler için çekmece bulunur. Raf ve sehpalar ayrı bir tür oluşturur: tek pipo taşıyan sade briyar parçalar kadar, birkaç pipoyu birlikte tutan ya da kül tablasıyla aynı gövdede birleşen düzenekler de yapılır.
Saklama ve temizlik
Tütün açıldıktan sonra kurumaya başlar; kavanozlar bu süreci yavaşlatmak için kullanılır ve çoğu, ıslatıldığında nemi ağır ağır bırakan küçük bir parçayla birlikte gelir. Kavanozların tarihî biçimleri için tütün kutusu, kavanozu ve tenekesi maddesine, güncel yöntem için pipo tütünü saklama maddesine bakılabilir. Temizlik tarafında pipo temizleme çubuğu, fırça ve alkol standart takımı oluşturur; ayrıntılar pipo temizliği ve pipo onarımı maddelerinde toplanmıştır. Filtre ve emici sistemler ise ayrı bir başlık altında, pipo filtreleri maddesinde ele alınır.
İkinci el (estate) pipoların derin temizliğinde retort adı verilen düzenekten yararlanılır. Ağızlığa hortumla tutturulan cam bir tüpte alkol kaynatılır; buhar duman kanalı boyunca ilerleyerek yıllanmış tortuyu söker. Kaynayan yanıcı bir sıvıyla çalışıldığı için ehil olmayan elde tehlikeli bir yöntemdir.