Roger Wallenstein
Roger Wallenstein, Almanya'nın batı ucunda çalışan bir el yapımı pipo ustasının imzasıdır. İmza takma addır: kayıtlarda ustanın adı Ruprecht — kimi kaynaklarda Rupert — Wagner olarak geçer. Bu adı pipoculuktan çok önce, resimlerinin kime ait olduğunu çevresine belli etmemek için seçtiği aktarılır. Camiada kısaca "Walle" denir.
Geç başlayan bir zanaat
Wallenstein mesleği gereği hukukçudur; ne teknik ne de sanatsal bir eğitimden geçmiştir. Kayıtlara göre 29 Kasım 1950'de Offenbach am Main'da doğdu ve tezgâhın başına ancak 2004 yazında, elli üçünde geçti. Öğrendiğini kitaptan değil, deneyimli Alman ustalarının yanında edindi; hocası olarak en sık anılan ad Peter Klein'dır, kimi kaynaklar Gerhard Wilhelm'i de sayar. Bu çıraklık uzun sürmedi: bir yıl dolmadan Chicago'daki pipo fuarına götürdüğü pipoların tamamı alıcı buldu. Bunun üzerine kuyumcu arkadaşı Peter "Pit" Rohrbach ile işi tanıtacak bir çatı kurdular; ortaya çıkan Blue Lobster Pipes adı bugün de ustayla birlikte anılır. Marka adına uygun biçimde ilk yılların damgası da denizden geliyordu: Wallenstein logosunun ve sıra numarasının yanına, kaliteyi gösteren deniz ürünü simgeleri vuruluyor, en üst basamağı ıstakoz işaret ediyordu.
Şekil dili ve teknik imzalar
Erken dönemi belirleyen ilke, eline geçen her briyar kütüğüne alışılmış şekil dağarcığının dışından bakmaktı; üretimin ağırlığı bu yüzden freehand alana düşer. Arayış zamanla ustanın kendi dağarcığını doğurdu: "Cheeky Girl", "Longford", "The Pyg", "Lugalla" ile "Bonefish" ve "Wartfish" varyantları düzenli olarak yeniden yorumlanır. Adların çoğu İrlanda'ya gönderme yapar; usta adaya yılda birkaç kez gidecek kadar bağlıdır. Son yıllarda klasik ve İskandinav biçimlerinin payı arttı; Wallenstein en önemli pipo tasarımcısı olarak Sixten Ivarsson'u anar. Ağızlıklar bir süredir çubuk malzemeden işleniyor ve ucunda "Kussmaul dudakları" denen bir kalınlaşma taşıyor; bu ayrıntının içimle ilgisi yoktur, tanınma işareti olarak durur. Ustanın 2009'a tarihlenen "Jackbone" ağızlığı ise başka bir derde çare arar: iri pipolar dişte asılı kalmasın diye ağızlık çeneye dayanacak biçimde uzatılmıştır.
Driftwood
Kum püskürtmeye daha zahmetsiz bir alternatif arayışı, ustanın en çok konuşulan katkısını doğurdu. 2009'da olgunlaştırdığı Driftwood, briyarı daldırma banyoda hafif bir kimyasal işleme sokmaya dayanır. Sonuç bir tür yıpranmadır: damarın sert bölümleri yüzeyde kalır, ahşap yıllarca suda kalıp kıyıya vurmuş odun görünümü alır. Banyodan ağarmış çıkması ise beklenmedik bir kolaylık sağlar, çünkü alışılmadık renklerle boyamaya izin verir. Yöntem en iyi sonucu çok yaşlı briyarda verdiği, bu ahşap da nadiren kusursuz damarlı olduğu için Wallenstein pipolarında düz (smooth) yüzey seyrek görülür.
Ortak işler ve Jolly Roger
Wallenstein öğrenmenin kestirme yolunu başka ustaların tezgâhında görmüş, ortak çalışmaya baştan beri yer açmıştır; Paolo Becker ve Brad Pohlmann ortak pipo çıkardığı isimler arasındadır. Almanya'daki ilk denemelerden biri Axel Glasner ve Oliver Camphausen ile yürüdü; "Bonny Rebels Of the Shape" sözünün kısaltmasıyla B.R.O.S. damgası taşıyan otuz kadar pipo bu ortaklıktan kaldı. 2014 karnaval günlerinde Uwe Maier'in Swabian Alb'deki evinde ilk kez toplanan atölye ise Christian Wolfsteiner'ın önerisiyle "Grainstorm" adını aldı ve yinelenen bir buluşmaya dönüştü.
Ustanın adı 2008'de Alman toptancı Kopp ile kurulan iş birliği sayesinde seri üretime de karıştı. Kopp tek parça pipoların tanıtımını üstlenirken Wallenstein toptancıya yeni bir seri hattı tasarladı ve ortaya Jolly Roger adıyla anılan modeller çıktı. Fransa'da makineyle üretilen bu pipolar üç kalitede yapıldı, 9 mm filtreye göre delindi; her biri beyaz bir teneke kutuda, biri siyah biri beyaz iki akrilik ağızlıkla sunuldu. "Tortuga" modelinde gövdeyle ağızlığı birleştiren koninin yerini mıknatıslı bir bağlantı aldı; bu fikir için Almanya sınırları içinde geçerli bir faydalı model koruması alındığı kaydedilir. Kopp ile yollar 2015'ten sonra dostane biçimde ayrıldı.