İtalyan El Yapımı Piposunun Kısa Tarihi

İtalyan el yapımı piposu, funda kökünden (briar) pipo yapımının geç açılmış ama kısa sürede kendi kimliğini kurmuş koludur. Yirminci yüzyılın ortasına kadar bu işin merkezi, bugün kullanılan şekil dağarcığının büyük bölümünü ortaya çıkaran Fransa ile Dunhill, Charatan ve Comoy's gibi evlerin bulunduğu İngiltere'ydi. İtalya tabloya fabrika kurarak değil, birkaç kişilik tezgâhların işi baştan sona elde bitirmesiyle girdi; bu yüzden ülkenin katkısı bir sanayi hikâyesinden çok atölye hikâyesi sayılır.

Cantù'daki Başlangıç

Zincirin ilk halkası Castello'dur. Carlo Scotti'nin 1947'de Como'ya bağlı Cantù kasabasında açtığı atölye, mobilya ve ahşap işçiliğiyle tanınan bir çevrede kuruldu. Üretim bugün de aynı ölçekte sürer: her pipo, sayıları bir avucu geçmeyen ustanın elinden geçerek tamamlanır.

İki tercih markayı dönemin alışılmış ürünlerinden ayırdı. Birincisi ağızlık malzemesiydi: yıllar içinde oksitlenip rengi ve tadı bozulan sert kauçuk (ebonit) yerine akrilik kullanıldı. Malzeme dişe daha sert gelir, buna karşılık yüzeyi kalıcıdır. İkincisi yüzey işçiliğiydi; kâse ve sap, kumlamayla değil elde oyularak açılan derin bir dokuyla bitiriliyordu. Bu rustik yüzey sonradan Sea Rock adıyla markanın imzası sayıldı. Şekiller ilk yıllarda İngiliz dağarcığına yakın durdu, kendi oranlarını sonraki on yıllarda buldu. Ağızlık malzemesi tartışmasının ayrıntıları için ağızlık malzemeleri maddesine bakılabilir.

Aktarıldığına göre marka Atlantik ötesindeki ilk alıcılarını 1950'lerde buldu; talep kısa sürede atölyenin üretebileceğini aştı. 1970'lere gelindiğinde Castello, yurt dışında bir marka adı olmaktan çıkıp aranan bir imza hâline gelmişti.