Antika Pipo ve Briyar Koleksiyonculuğu: İki Ayrı Kültür

Antika pipo ve briar koleksiyonculuğu, aynı nesnenin çevresinde kurulmuş olmalarına karşın ayrı işleyen iki uğraş sayılır. Toplanan parçanın malzemesi, ona ulaşma yolu ve başvurulan bilgi kaynakları farklı olduğu için iki topluluk birbiriyle sınırlı ölçüde kesişir. Ayrımı doğrudan konu edinen metinlerden biri, tütün tarihi üzerine yazan Amerikalı koleksiyoncu Ben Rapaport'un "The Great Divide: You Are What You Collect" başlıklı denemesidir; yazar burada kanıtlanmış bir sonuç değil, tartışmaya açtığı bir gözlem ortaya koyduğunu belirtir.

Uğraşın Geçmişi

Toplumsal tarih yazınında tütün nesnelerini biriktirmek çoğunlukla 20. yüzyıl tüketim kültürünün içinde ele alınır; tütün tüketiminin tarihi üzerine çalışan Matthew Hilton'ın, Rudy Koshar'ın derlediği Histories of Leisure (Berg, 2002) kitabındaki değerlendirmesi bu çizgidedir. Buna karşılık alışkanlığın çok daha eskiye uzandığını gösteren örnekler vardır. İngiliz inşaat mühendisi ve antikacı William Bragge (1823-1884), on üç bin dolayında pipo ile hemen her dilden tütün yayınlarını kapsayan bir kitaplık toplamıştır. Bu birikime dayanan tütün kaynakçasının ilk listesini 1874'te hazırlamış, 248 sayfalık genişletilmiş Bibliotheca Nicotiana'yı 1880'de yayımlamıştır. Bragge'in Birmingham'daki halk kütüphanesine bıraktığı takımın bir bölümü 1879 yangınında yitmiştir. 20. yüzyılda ise The Pipe Book'u 1924'te yayımlayan Alfred Dunhill hem üretici hem koleksiyoncu kimliğiyle anılır.