Porselen Pipo

Porselen pipo, haznesi sert hamur porselenden üretilen, çoğunlukla ayrı bir yoğuşma odası ve uzun bir ahşap sapla tamamlanan pipo türüdür. 18. yüzyıl ortasından I. Dünya Savaşı'na kadar başta Almanya olmak üzere Orta Avrupa'nın en tanıdık pipo biçimlerinden biri oldu. Elde boyanmış haznesiyle bir sanat ve hatıra nesnesi olarak değer görürken, kullanım niteliği 19. yüzyıldan bu yana tartışma konusu oldu; porseleni pipo malzemeleri arasında ayrıksı bir yere koyan da bu ikiliktir.

Meissen'den Yayılan Bir Üretim

Avrupa'da sert hamur porselenin sırrı 1700'lerin başında Saksonya'da çözüldü; Ehrenfried Walther von Tschirnhaus ile Johann Friedrich Böttger'in çalışmalarının ardından 1710'da Meissen'de kraliyet porselen imalathanesi kuruldu. Pipo haznesi üretimine 1730'larda yine bu imalathanede başlandığı kabul edilir. Yüzyılın ortasına gelindiğinde zanaat Alman devletlerine yayılmıştı: Wilhelm Caspar Wegely'nin 1751'de Berlin'de, Hannong ailesinin 1755'te Frankenthal'de kurduğu imalathaneler, 1747'de Neudeck'te doğup 1761'de Nymphenburg'a taşınan Bavyera atölyesi ve 1760'lardan itibaren Veilsdorf, Volkstedt, Wallendorf, Limbach gibi Thüringen kuruluşları benzer hazneler verdi. Fransa'da Mennecy ve Sèvres aynı işi porselenin yumuşak hamurlu türüyle de denedi. Kayıtlara göre türün Orta Avrupa geneline dağılması Yedi Yıl Savaşları (1756-1763) yıllarında hızlandı.