Briyara Alternatif Aranan Ağaçlar

Briara alternatif aranan ağaçlar, pipo tarihinde tekrar tekrar açılıp her seferinde aynı yerde kapanan bir dosyadır. Funda kökü (briar) 19. yüzyılın ortasında hazne malzemesi olarak benimsendikten sonra atölyeler, ticaret basını ve devlet kurumları onun yerini tutacak bir odun aradı. Yaklaşık yüz yetmiş yılda onlarca tür sınandı; hiçbiri kalıcı olmadı.

Ölçütü Koyan Odun

Akdeniz havzasında yetişen ağaç fundanın (Erica arborea) kök yumrusu otuz ila altmış yaşında sökülür, saatlerce kaynatılır, aylarca kurutulur. Ortaya çıkan malzeme sert ve yoğundur, ısıya dayanır ve tütünün aromasına kendi kokusunu karıştırmaz. Aday bir odunun bu niteliklerin birini değil hepsini birden taşıması gerekiyordu; eleme çoğunlukla daha burada başlıyordu.

Akraba Yumrular ve Bahçe Odunları

Arayışın en umutlu kolu briarın botanik akrabalarıydı. Dağ defnesi (Kalmia latifolia), rododendron ve Kaliforniya'nın manzanitası (Arctostaphylos) fundagillerdendir ve gövdelerine oranla çok iri kök yumruları verir. Yine Kaliforniya'da yabani leylak (Ceanothus) yumruları denendi. Dağ defnesi kökünün, ithal briarın bulunamadığı savaş yıllarında hazne yapımında kullanıldığı belgelenmiştir.

İkinci kol sıradan orman ve bahçe odunlarıydı. Cope Bros & Co'nun Liverpool'da çıkardığı ticaret yayını Cope's Tobacco Plant, kayıtlara göre 1876'da pipo yapımında denenmiş yirmi yedi ağaç saymış, birkaç yıl sonra listeyi otuz dörde çıkarmıştı; kızılağaç, huş, şimşir, kiraz, akçaağaç, meşe, armut ve ceviz bu listelerin kalıcı adlarıydı. Aynı dönemde bazı İngiliz atölyelerinin kullandığı morta listelerde geçmez. Angus Duncan Webster'ın 1920 tarihli A Handbook of Forestry kitabına göre 1912'de Amerika Birleşik Devletleri'nde en çok kullanılan pipo odunları elma, Fransız briarı, Amerikan sığlası (red gum), abanoz, huş ve zeytindi.