London Castle Pipes

London Castle Pipes, Britanya pipo tarihinin en az tanınan atölyelerinden biridir. Kayıtlara göre 1919'da Davies & Huybrecht adıyla kurulmuş, ürünleri onlarca yıl boyunca yalnızca tek bir Londra tütüncüsünün rafında görünmüştür. Bu yüzden marka, kendi döneminde bile geniş bir alıcı kitlesine ulaşmamış; adı daha çok, elinde bir örnek bulunan koleksiyoncular arasında dolaşmıştır.

Atölyenin çalışma biçimi

Atölyenin bütün iddiası malzemenin kusursuzluğu üzerine kuruluydu. Briyar bloklarının Cezayir'den geldiği aktarılır; bu bilgi bağımsız kayıtlarla teyit edilebilmiş değildir. Blokların yalnızca lekesiz ve çatlaksız olanlarının işlendiği söylenir; kusuru dolgu ile gizlemek yerine bloğu elemek tercih ediliyordu. Şekil dağarcığı da aynı ölçüde tutucuydu: billiard başta olmak üzere klasik İngiliz kalıplarının dışına çıkılmıyor, boyutlar orta ölçekte tutuluyordu.

Markayı asıl ayıran ayrıntı ise sipariş yöntemiydi. Kâseler dükkâna ağızlıksız gönderiliyor, müşteri istediği ağızlık biçimini kendisi tarif ediyor, ağızlık bundan sonra elde kesiliyordu. Böylece her pipo, sahibinin tercihine göre tamamlanan yarı ısmarlama bir ürüne dönüşüyordu. Bitmiş pipoların üzerinde "London Castle, G. Huybrecht" damgası yer alır.

Tek tütüncüye bağlı bir marka

Atölyenin ürünleri yalnızca Londra'da, Smith's Snuff Shop diye bilinen tütüncüde bulunabiliyordu. Bu dükkân, 1869'da Charing Cross Road'da açılan ve enfiye çeşitleriyle ün kazanan G. Smith & Sons'tır; 2011'de kapanana kadar şehrin en eski tütüncüsü sayılmıştır. Tek bir dükkâna bağlı kalmak, üretimin küçük ölçekte tutulmasını da beraberinde getirmiş, atölyenin adı Britanya'nın büyük fabrika markalarının gölgesinde kalmıştır. Benzer ölçekteki pek çok İngiliz üreticisinin kaydı bugün yalnızca ticaret arşivlerinden izlenebilmektedir.

Kapanış ve sonrası

Ailenin son ustası olan G. Huybrecht 1990'ların sonunda işi bıraktı ve birkaç yıl sonra hayatını kaybetti. Geriye, büyük bölümü boyasız ve ağızlıksız duran, aktarıldığına göre yüzü aşkın kâse kaldı. Bu kâseler 2000'li yılların ortasında yeniden ortaya çıkarıldı ve elde kesilmiş vulkanit ağızlıklarla tamamlandı. Böylece atölyenin son işleri, ustasının ölümünden yıllar sonra bitmiş birer pipoya dönüşmüş oldu; kaç kâsenin tamamlandığı ise kesin olarak bilinmemektedir. Zamanın unuttuğu benzer atölyelerin izini süren derlemeler, London Castle'ı da bu kategoride anar.

Marka etrafındaki en bilinen anlatı, Birleşik Krallık başbakanlarından Harold Wilson'ın ağırlıklı olarak Huybrecht pipoları kullandığı, özellikle zulu şeklini tercih ettiği yönündedir. Wilson'ın pipo tutkusu belgelidir; Britanya'da verilen "Yılın Pipo İçicisi" unvanını 1965'te kazanmıştır. Buna karşılık kullandığı pipoların markası konusunda birbiriyle çelişen anlatılar bulunur, dolayısıyla Huybrecht bağlantısı bağımsız kaynaklarla doğrulanmış bir bilgi değil, camiada aktarılagelen bir rivayet olarak değerlendirilmelidir.