Lorenzo

Lorenzo, 1970'lerin İtalyan pipolarını uzaktan tanıtan birkaç imzadan biridir: kalın kâse duvarı, iri gövde, ipeksi mat yüzey ve koyu kırmızıdan parlak turuncuya uzanan boyalar. Bu görünümün arkasındaki işletmenin geçmişi ise çok daha eskiye, 1900'de Gallarate'de kurulan Fratelli Lana atölyesine uzanır. Lombardiya'nın Varese ilinde funda kökü (briyar) işleyen üçüncü kuruluş odur; bölgede ondan önce Rossi (1886) ve Ceresa (1897) vardı. Marka bugün taşıdığı adı ancak 1969'da aldı.

Damgasız pipoların yılları

İki kardeşin kurduğu atölye ilk dönemde yalnızca iç pazara çalıştı. Dışa açılma 1922'de, Milanolu tüccar Tagliabue ailesiyle girilen ortaklıkla başladı; Avrupa'dan gelen siparişler bu tarihten sonra istikrarlı biçimde büyüdü. Kadro 1930'lu yıllarda 120 kişiyi buldu ve işletme, dönemin İtalya'sında atölye sayılmaktan çıkıp fabrika ölçeğine geçti. Büyüme ürüne yansımadı: onlarca yıl boyunca yapılan şey, geniş kitleye dönük ucuz ve iddiasız pipolardı. Çoğunda marka damgası bulunmaz, kâsede yalnızca "Genuine Bruyere" gibi genel bir ibare yer alırdı. Üretimin büyük bölümü başka firmaların adına yapıldığından işletmeye özgü bir biçim dili de oluşmadı. Bu yılların sonraki kuşaklara kalan bir izi vardır: 1920'de işe giren ve zamanla teknik müdürlüğe yükselen Romolo Aliverti.

Lorenzo adının doğuşu

Tagliabue ailesi 1946'da işletmeyi bütünüyle satın aldı, ad Manufattura di Pipe Tagliabue oldu. Yönetim 1950'ye az kala Lorenzo Tagliabue'ye geçti. Savaş sonrasında kurulan Castello ve Brebbia gibi markaların hızlı yükselişi, onu ucuz seri üretim basamağından çıkma kararına götürdü; kendi çizdiği, daha üst sınıfa oynayan modeller devreye girdi. Marka 1969'da Lorenzo adını aldı. Anlatılana göre bunun nedeni, Tagliabue adını taşıyan başka bir pipo firmasının bulunmasıydı.

Yeni modeller dikkati önce boyutlarıyla çekti. Geniş ve güçlü saplar, kalın kâse duvarları ve masaya oturabilmesi için düzleştirilmiş tabanlar markanın imzası sayılır; canlı boyalarla birleşince ortaya dönemin başka hiçbir markasına benzemeyen bir görüntü çıktı. En çok tutulan model, çok sayıda türevi yapılan iri bir Oom Paul'dü. Marka 1970'ler ve 1980'ler boyunca, özellikle genç kullanıcılar arasında geniş bir çevre edindi. Camiada en sık dile getirilen çekince ise kâse kusurlarının macunla kapatılmasının yaygınlığıdır.

Alt basamaktaki modeller ayrı adlarla çıktı:

Aliverti kuşakları

Lorenzo Tagliabue 1983'te işin başından çekildi ve arkasında işletmeyi sürdürecek bir mirasçı bırakmadı; 1987'de hayatını kaybetti. Kayıtlara göre marka bu arada kısa bir süre Comoy's of London lisansıyla yaşatıldı, ardından piyasadan neredeyse silindi. 1988'de Romolo Aliverti'nin oğlu Riccardo Aliverti ile eşi Gabriella, marka haklarını Tagliabue ailesinden devralarak üretimi yeniden başlattı. Riccardo işi 1954'te, on dört yaşında babasının yanında öğrenmiş, 1973'te teknik müdürlük görevini ondan almıştı. Üçüncü kuşaktan Massimo Aliverti ise 1991'den bu yana satış tarafını yürütmektedir.

Lorenzo bugün her şeyden önce bir marka adıdır. Kayıtlara göre üst seriler İtalya'da yapılmayı sürdürürken, alt basamaktaki hatlar briyar yataklarından yararlanmak üzere Arnavutluk'ta fason üretilmektedir.