Pipes by Cody Perkins

Pipes by Cody Perkins, Kanada'nın Alberta eyaletinde, Edmonton'da faaliyet gösteren tek kişilik bir pipo atölyesidir. Marka adıyla ustanın adı fiilen aynı şeye karşılık gelir: tasarımdan son cilaya kadar her aşama aynı elden çıkar. Atölye, Kuzey Amerika'daki bağımsız pipo yapımcılığının 2010'lu yıllarda görünürlük kazanan örneklerinden biri sayılır.

Atölyenin çalışma düzeni

Üretim, elde bulunan tek tek kütükler üzerinden ilerler. Perkins işe biçim seçerek değil, malzemeyi tartarak başlar; briyar kütüğünün boyutu, dış hattı ve damar dokusu değerlendirildikten sonra o parçadan hangi pipo çıkacağına karar verilir. Sıralamanın bu yönde kurulması, atölyenin sabit bir model kataloğu yerine parça parça değişen bir üretim izlemesi anlamına gelir; damar düzeni her kütükte başka türlü oluştuğundan iki pipo birbirinin tıpatıp eşi olmaz.

Ustanın kendi tarifine göre iş yükü üç eşit parçaya yakın dağılır: kabaca üçte biri gövde, üçte biri ağızlık, kalanı da iki parçayı uyumlu bir bütüne dönüştüren bitiriş aşamasıdır. Ağızlıklar hazır çubuktan seçilmez; Alman ebonitinden her gövdeye ayrı ayrı kesilir. Perkins meslek hayatının başlarında hazır ağızlık kullanmış, sonradan bu yöntemi tümüyle bırakmıştır.

Malzemeler

Gövdelerde İtalyan briyarı kullanılır. Bilezik, aksan ve süsleme işlerinde ise egzotik sert ağaçların yanı sıra boynuz, kemik ve geyik boynuzu gibi doğal maddeler ile pirinç ve alüminyum devreye girer. Ağızlık malzemeleri arasında ebonitin yanında lusit, akrilik ve delrin de yer alabilir.

Atölyenin en çok altı çizilen iki tercihi olumsuzlama üzerinden tanımlanır: dolgu macunu ve kâse kaplaması yoktur. Pipo yapımında her iki yöntem de kütükteki kusurları gizlemek için başvurulan çözümler sayılır; bunlardan kaçınmak, ancak temiz kütükle çalışmayı ve düşük üretim adedini göze almayı gerektirir.

Ustanın mesleki geçmişi

Perkins, Saskatchewan'da bir çiftlikte, bıçak yapan bir babanın atölyesine erişimi olarak büyüdü. On dört yaşında kendi bıçaklarını üretip bölgedeki avcı rehberlerine satmaya başladığı, lise atölye dersinde tanıştığı makinistliğe kısa süre sonra çırak olarak girdiği ve mesleği kalfa makinist olarak sürdürdüğü bildirilir. Talaşlı imalat geçmişi, pipo yapımına geçtiğinde ölçü ve tolerans alışkanlığı olarak karşılık buldu.

Pipoya girişi ise planlı bir kariyer adımı değil, bir arkadaşının ortaya attığı meydan okumaydı. Ortaya çıkan ilk parça, gövdelik ile ağızlık arasına pirinç bilezik geçirilmiş sade bir billiard oldu. Atölyenin kuruluş yılı kayıtlarda net biçimde geçmez; ustanın adı Kuzey Amerika pipo camiasında 2010'lu yılların ortasından itibaren anılmaya başlamış, bu dönemde yaygın bir pipo yayınının radyo programına konuk olmuştur.