Trey Rice Pipes

Trey Rice Pipes, Teksas'ta Fort Worth ve çevresinde çalışan Trey Rice'ın tek kişilik tezgâhıdır. Rice asıl mesleği olan mimarlığı tam zamanlı sürdürür; pipoyu bunun yanında, yarı zamanlı olarak yapar. Atölyenin kimliğini belirleyen de bu ikili durumdur: yapımcı, bir yapıyı ayakta tutan ilkelerle bir briar bloğunu biçime kavuşturan ilkeleri aynı ailenin üyeleri sayar.

Yapım Anlayışı

Üretimin tamamı elde yürür. Gövde briardan biçimlendirilip elde perdahlanır, ağızlık ise ebonit ya da Cumberland çubuktan elde kesilir. Atölyenin kendine koyduğu ölçütlerden biri, her pipoda temizleyicinin ağız ucundan hazneye kadar takılmadan geçebilmesidir; bu, duman kanalının doğru hizalandığını gösteren pratik bir sınamadır.

Şekil dağarcığı klasiklerin kişisel yorumları üzerine kuruludur; prince, bulldog ve lovat gibi biçimler sık tekrar eder, koleksiyonlarda acorn yorumları da görülür. Rice'ın üslubu, aktarıldığına göre gövdesi Amerikan olan, Danimarka okulunun çağdaş yorumuna yaklaşan ve klasik İngiliz zevkinden de pay almış bir yerde durur. Yapımcının kendi vurgusu ise biçim, işlev, oran, ana fikir, detay çözümü ve dayanıklılık başlıklarında toplanır — bunlar mimarlık eğitiminden getirdiği ve her iki alanda da aynı ölçüde geçerli saydığı ölçütlerdir.

Öğrencilik Yılları ve İlk Denemeler

Rice'ın pipoyla tanışması 2009 yazına, Texas A&M Üniversitesi'nde okuduğu döneme rastlar; bir arkadaşı onu kamp sırasında pipo içmeyle tanıştırır. Kendi anlatımına göre gözüne kestirdiği pipolar öğrenci bütçesinin üzerinde kaldığı için hazır bir pipo edinmek yerine kendi piposunu yapmayı dener. Ahşap işçiliğine önceden duyduğu ilgi bu girişimi kolaylaştırır; teknik bilgiyi ise büyük ölçüde internetten, özellikle pipo yapımcılarının toplandığı forumlardan derler. Yaklaşık bir yıl sonra ürettiklerini yerel bir puro dükkânında satışa vermeye başlar. Üniversitedeki altı yıllık lisans ve yüksek lisans öğrenimi mimarlık üzerinedir.

Ara ve Yeniden Kuruluş

Okulun ardından taşındığı küçük dairede atölye kuracak yer bulunmadığı için üretim 2013'te durur. Ara, 2017 başında bir ev alıp garaja bitişik küçük bir odayı ahşap atölyesine çevirmesiyle sona erer. İkinci dönemde iki gelişme belirleyici olur: dedesinden kalan 1970'ler yapımı bir metal torna tezgâhının atölyeye girmesi işçilikte daha ince bir hassasiyet düzeyini mümkün kılar; pipo fuarlarına daha sık katılması ise hem çok sayıda pipoyu yakından görme hem de meslektaşlarından doğrudan geri bildirim alma imkânı verir. Bu iki kazanım, önceki yılların çevrim içi öğrenmesinin üzerine eklenir.