Weiner (Steve Weiner)

Weiner, Amerikalı briyar ustası Steve Weiner'ın (ö. 2002) pipolarına vurduğu addır. Weiner'ın asıl mesleği pipoculuk değildi: Cleveland'ın banliyölerinden Olmsted Falls'ta yaşar, kendi kurduğu bir fatura denetim şirketini yönetir, pipolarını da evinin bodrum katındaki tezgâhta, işten artan saatlerde çıkarırdı. Yine de bu yarı zamanlı üretim, 1990'lı yıllarda Amerikan el yapımı pipo sahnesinin en çok konuşulan adlarından biri hâline geldi.

Malzeme ve tezgâh

Weiner'ın değişmeyen tercihi plato briyardı; kökün dış yüzeye yakın, doğal kabuk dokusunu koruyan bölümü. Ağızlıklarını İtalyan lucitesinden (akrilik) keser, ağızlığın üstüne yerleştirdiği ayırt edici noktayı briyardan yapar, kakmalarda da briyarla lucite arasında gider gelirdi. Kaba yontmadan son cilaya kadar bütün biçimlendirme elde yürürdü: zımpara diski, eğe ve zımpara kâğıdı. Makineye bıraktığı tek iş tenon çevirmekti; onu küçük bir tornada döndürür, alıştırmasını yine elde bitirirdi. Düz yüzeyli örnekleri ince zımparaya kadar getirir, sonra boyar ve mumlardı.

Kumlama donanımına ise yer ve masraf gerekçesiyle hiç yatırım yapmadı. Blok düz bir yüzeye elverişli görünmediğinde pipoyu oymayı seçtiğinden üretiminin yaklaşık beşte dördü rustik yüzeyli kaldı. Şekil dağarcığını da zorlamadı; işleri standart biçimlerin ve bunların yakın türevlerinin çevresinde döner. Kaç pipo çıkaracağı bütünüyle işten artan zamana bağlıydı ve 1990'ların ortasında yıllık ortalaması yüzü aşıyordu.

İçim mimarisi

Yapımcılığa uzun bir pipo içiciliğinin ardından geçmesi, ölçülendirmesinde açıkça görülür. Ağızlık sökülmeden pipo temizleyicisinin hazne tabanına ulaşabilmesi onun için bir yapım koşuluydu; hava kanalını da rahat çekiş verecek genişlikte açardı. Hazneyi hafifçe konikleştirir, ama bastıracı dibe indirmeyecek kadar daraltmazdı; ağızlığın dudak kenarını dile batmasın diye yuvarlardı. Hazne ayrıca iki aşamalı bir işlemden geçerdi: önce ağaçtaki fazla reçinenin alınması, ardından iç yüzeyin kendi hazırladığı karbon karışımıyla kaplanması. Bu tür ayrıntılar, tek elden çıkan pipoların seri üretimden ayrıldığı yerler sayılır.

Yol, ödüller ve damga

Weiner uzun yıllar sigara içtikten sonra 1979'da pipoya geçmiş, kısa sürede koleksiyonculuğa yönelmiştir. Yapımcılığın önünü açan olay 1989'da, mesleği döküm modelciliği olan dedesinin ölümüdür: kendisine kalan matkap tezgâhı, iki motor, bir takım eğe ve sayısız matkap ucu, tasarladığı ilk tezgâhın çekirdeğini oluşturmuştur. Yönteminin oturması 1990 yazında Mike Butera'nın Houston'daki atölyesini ziyaret etmesiyle olmuş, Butera hem ölçütü hem etkilendiği usta olarak kalmıştır. 1991'de bir yapımcı olarak ilk fuarına katılmış, Richmond'daki C.O.R.P.S. buluşmalarında iki kez en iyi pipo yapımcısı seçilmiş, Washington'daki PCCA fuarında da onur ödülü almıştır; ödüllerin yılları kaynaklara göre 1991 ile 1994 arasında değişir.

Damga ustanın adını ve "U.S.A." ibaresini taşır, büyük boy örneklerde "XL" gibi ölçü ekleri eşlik eder. Weiner her pipoyu numaralayıp tarihlerdi: koddaki son iki hane yılı, öndeki haneler o yıl içindeki sırayı verir. Ustanın erken ölümüyle üretim tümüyle durmuş, geride kalan sınırlı sayıdaki damarlı düz yüzeyli örnekler koleksiyoncu ilgisini korumuştur.