Eski Ticaret Basınında Pipo ve Tütün: Olgular ve Efsaneler

Eski ticaret basınında pipo ve tütün, 19. yüzyıl ortasından 20. yüzyılın ilk çeyreğine uzanan meslek dergilerinde, konsolosluk ve ticaret raporlarında, sanayi ansiklopedilerinde biriken pipo kayıtlarını anlatır. Bu külliyat pipo tarihçiliğinin ana damarı sayılır; atölyenin, kerestenin ve gümrük defterinin dilinden konuşur. Aynı sayfalar, bugün hâlâ dolaşımda olan birkaç köken efsanesinin de bilinen ilk yazılı izini taşır. Amerikalı pipo yazarı Ben Rapaport'un Pipedia'da yayımlanan alıntı seçkisi, dağınık süreli yayınlardan toplanmış örnekleriyle bu ikili karakteri bir arada gösterir.

Ölçüyle Konuşan Sayfalar

Bu yayınlar en çok, sayılabilir olanı anlattıkları yerde sağlam durur. 1901 tarihli bir tütün tarihi Londra'ya yılda yaklaşık kırk ton ham funda kökü (briar) girdiğini, Nürnberg ile Ruhla'nın her birinin yılda yarım milyon pipo çıkardığını yazar. Aynı yıl bir ormancılık dergisi, kütüklerin yaklaşık yirmi beş boyda ve üç temel biçimde (“Marseillaise”, “Relevé”, “Belgian”) kesildiğini not eder. ABD Ticaret Bakanlığı'nın 1921 tarihli bir raporuna göre Korsika'da yılda altı bin ton dolayında kök sökülmekte, 1911'de adadan çıkan 1.813 ton kaba bloğun 1.505 tonu Saint-Claude'a gitmektedir. 1936 tarihli bir ahşap işçiliği el kitabı ise kaynatılıp aylarca kurutulan, ardından iki yıla varan bir dinlendirmeden geçen blokların yetmiş ayrı ölçüde kesildiğini, bunlardan yedi yüz ile dokuz yüz arası modelin çıktığını aktarır. Sayıların her biri tek bir dönem yayınına dayanır; hiçbiri bağımsız olarak sınanmış değildir.