Antonio Lancellotti

Antonio Lancellotti, Güney İtalya'nın Basilicata bölgesinde çalışan çağdaş bir pipo ustasıdır. 1992 doğumlu olan Lancellotti, Potenza ilinin tepelik arazisine kurulmuş küçük bir kasaba olan Oppido Lucano'da, tek kişilik bir atölyede üretim yapar. Zanaatla ilişkisi geç ve dolaylı kurulmuştur: eline geçen eski bir piponun ilgisini uyandırmasının ardından malzeme ve tasarım üzerine bir süre çalışmış, briyar yontmayı 2020'de denemeye başlamış, kendi tornasını edindiği 2021'de de atölyesini kurmuştur. Yıllık üretimi altmış ile yetmiş pipo arasında bildirilir.

Yöntem

Lancellotti'nin işlerinin büyük bölümü, önceden çizilmiş bir kalıba değil, elindeki kütüğün damarına ve yoğunluğuna göre alınan kararlara dayanır; bu da üretiminin ağırlığını freehand anlayışına yaklaştırır. İki ayrı iş sırası kullandığı aktarılır: klasik biçimlerde delikler önce açılır, sonra gövde biçimlendirilir; serbest tasarımlarda ise sıra terstir, önce biçim çıkar, delme en sona bırakılır. Briyarını İtalyan tedarikçilerden alır. Ağızlıkları çubuk ebonitten elde keser; Cumberland kullandığı da belirtilir. Boynuz, şimşir, pirinç bilezik ve Elforyn gibi malzemeler yalnızca ölçülü birer geçiş halkası olarak devreye girer.

Etkiler ve çevre

Üslubu, yumuşak hatları ve geçişlerdeki süreklilikle Danimarka okuluna yakın durur; kendisi bunu klasik İngiliz ölçüleriyle birlikte anmayı yeğler. Gövde oranlarındaki ölçülü tokluğu Castello gibi İtalyan atölyelerinin izine bağlayan yorumlar da vardır, ancak bu benzetme tanıtım yazılarından gelen bir değerlendirmedir. İşini büyük ölçüde kendi kendine öğrenmiş sayılsa da meslektaş çevresi belirleyici olmuştur: Alman usta Cornelius Mänz'in yanı sıra Davide Iafisco ve Angelo Del Prete ile yürüttüğü alışveriş, teknik titizlik ve sadelik yönündeki tercihlerini pekiştirmiş görünür. Angelo Fassi ile kişisel bağı olduğu, ayrıca İtalyan zanaat ustalarını bir araya getiren Accademia della Pipa üyesi bulunduğu aktarılır; ikinci bilgi bağımsız olarak doğrulanmış değildir.

Tanınma

Ustanın adı İtalya dışında, ağırlıklı olarak Avrupa pipo fuarları ve uluslararası satış ağları aracılığıyla duyulmuştur. Kendisi de pipo içen bir zanaatkâr olarak Virginia harmanlarını tercih ettiğini söyler; ilk piposunu on sekiz yaşında edindiğini anlatır. Bir toplulukta bas gitar çalması, atölyedeki sessiz ve uzun süren işin karşı ağırlığı olarak sık sık gündeme gelir. Kısa bir üretim geçmişine karşın işlerindeki olgunluk, camiada üzerinde durulan bir nokta hâline gelmiştir.