Svend Hangaard

Svend Hangaard, Fyn adasındaki Faaborg'da çalışan, üretimi yılda elli pipo dolayında kalan Danimarkalı bir yapımcıdır. 1944'te Jutland'da doğdu. Tezgâhı hayatının ilk mesleği değildi: önce marangozluk, ardından uzun yıllar cezaevi gardiyanlığı yaptı, pipo yapımcılığına ancak emeklilikten sonra tam olarak yöneldi.

Atölye ve işçilik

Hangaard'ın kullandığı briyar ağırlıklı olarak Korsika ve İtalya kökenlidir. Bitirişte iki yol izler: ya damarı açıkta bırakan düz cila ya da kumlama. Ağızlıkta çoğunlukla ebonit, daha seyrek olarak Cumberland görülür. Kayıtlara göre yıllık üretim elli pipo dolayındadır ve parçalar yalnızca yapımcının soyadıyla damgalanır; Danimarkalı meslektaşlarının çoğunda görülen harf ya da yıldız esaslı derecelendirme (grading) düzeni burada yoktur. Bu ölçek, işlerin seri üretim mantığından çok tek tek ele alınan parçalar sayılmasını getirir.

Biçim dili açısından Hangaard, Danimarka okulu geleneğinin geç dönem temsilcilerinden kabul edilir: kalıba bağlı silüetlerden çok elin yönlendirdiği hatlar, ölçülü oranlar ve yüzeye ayrılan uzun işçilik.

Cezaevinde başlayan uğraş

Briyarla ilk ciddi teması mesleğinin içinden doğdu. Mahkûmlara hem üretken hem de keskin alet gerektirmeyen bir uğraş arayan Hangaard, pipo yapımını bu amaçla programa aldı: önceden delinmiş kütükler (stummel) getirtti, kalan işi eğeye ve zımparaya bıraktı. Kayıtlara göre bu kütükler Svendborg'daki pipo fabrikası çevresinden geliyordu; adı anılan isimler arasında Poul Ilsted ve Jens Tao Nielsen bulunur.

Atölye saatlerinde kendisi de bir kütüğü eline aldı ve yarım bıraktığı parçayı evde tamamladı. İlk piposunu 1987'de bitirdi. Marangozluk geçmişi işini kolaylaştırmıştı; ahşaba, el aletlerine ve evindeki tornaya yabancı değildi. İşin profesyonelce nasıl yapıldığını görmek için Poul Ilsted'in tezgâhını ziyaret etti. Yine de tam zamanlı bir görevle pipo yontmaya vakit ayırmak yıllarca güç oldu.

Faaborg çevresi ve tanınma

1994'te Faaborg'a taşınması sonradan belirleyici oldu; kasaba o dönemde Danimarka'nın nitelikli yapımcılarından birkaçını barındırıyordu. 2007'de emekliye ayrılınca Kai Nielsen ile temas kurdu, kısa sürede Joao Reis ve Karsten Tarp ile tanıştı. Bu çevre ona hem teknik destek hem de işlerini denetleyecek eleştirel bir göz sağladı. Anlatıldığına göre damarı okuma becerisi geliştikçe daha nitelikli kütüklere yöneldi ve 2011'den itibaren İtalya'dan Mimmo'nun sağladığı briyarı kullanmaya başladı.

Aynı çevrenin teşvikiyle Chicago'daki büyük pipo buluşmasına katıldı. Götürdüğü parçaların tamamı elden çıktı; bu katılım, adının Amerika Birleşik Devletleri'ndeki koleksiyoncu çevresinde duyulmasında dönüm noktası sayılır.